مرسل مىباشد ، ولى شيخ طوسى و نجاشى سند صحيح به آن ( عهد مالك اشتر ) دارند . ر . ك ص 399 - 398 8 - مؤلّف محترم درباره‌ى كتاب فقه الرضا عليه السّلام - كه منسوب به حضرت ثامن الائمّه ( عليه آلاف التحيّة و الثناء ) مىباشد - مىفرمايد : « به آن اعتبارى نيست » و در جايى ديگر مىنويسد : « . . . در كتاب فقه الرضا عليه السّلام كه منسوب به حضرت رضا عليه السّلام است مذكور است ، و در اعتماد بر آن كتاب تأمّل است » و موارد ديگر . . . كه در پاورقى ، ضمن توضيحى كوتاه پيرامون اقوال و نظريات مختلف پيرامون انتساب ، يا عدم انتساب اين كتاب به حضرت رضا عليه السّلام ، برخى از منابع كه به صورت مفصّل و مستقل ، به اين موضوع پرداخته‌اند را متذكّر شده‌ايم . ج ) احاطه‌ى وسيع بر اقوال و آراى فقهاى شيعه 1 - مؤلّف محترم با احاطه‌ى وسيعى كه بر آراى فقيهان و دانشمندان شيعى دارد در بسيارى از موارد ، ضمن بر شمردن اقوال وارد در يك فرع فقهى ، قول نادر و شاذ در آن فرع را نيز متذكّر مىشود . اقوال نادره‌اى كه جز در گوشه و كنار كتب استدلالى و منبع در جاى ديگر نمىتوان آن را يافت و اين خود بيان‌گر داشتن پشتوانه‌ى علمى مؤلّف از سويى ، و ذهن وقّاد و جستجوگر وى ، از ديگر سوى مىباشد . و به عنوان نمونه چند مورد آن بيان مىگردد : ص 200 - مبحث احكام نيّت در مورد صحّت عبادت ريائى و مسقط از قضاء بودن آن مىفرمايد : « بدان كه در نيّت ، دو امر ، معتبر است . اوّل : قصد تقرّب به خدا . . . و بعضى از علما ، عبادت ريايى را صحيح مىدانند به اين معنا كه مسقط قضا دانسته‌اند ، و مىگويند : ثوابى بر آن مترتّب نمىشود ، و آن ضعيف است . »