مدرسه الشريف ، و لا مجلس أفيد لنهله من مجلسه المنيف . كان يحضر حلقة درسه لأصول الفقه في الجامع الأعظم الشاهي باصبهان قريبا من ثلاثمائة مشتغل من الفضلاء الاعيان ، و كنت اذ ذاك من جملة المتطفّلين لتلك الحضرة المتعالية و المتعلّقين بتلك الدوحة المتباهية » . « 1 » آية اللّه ميرزا محمّد حسن شيرازى صاحب فتواى تحريم تنباكو نيز كه در اين مجلس درس حاضر بوده است ، از آن چنين تعريف مىكند : « . . . در آن زمان كه در درس شيخ محمّد تقى صاحب حاشيه حاضر مىشدم ، به دليل كثرت جمعيت امكان صحبت با استاد و پرسيدن اشكالات درسى برايم فراهم نمىشد . بدين خاطر چندين تن از برادران خوش فهم را جمع كردم و بدان‌ها گفتم : چه خوب است نزد شيخ رفته ، درخواست وقت معيّنى از ايشان بكنيم تا درس را به طور خصوصى براى ما بگويد ؛ خوبى اين كار اين است كه فرصت طرح اشكالات و نظراتمان فراهم مىآيد . دوستان پذيرفته و همگى كه جمعا چهار نفر بوديم ، خدمت شيخ رفته و خواسته خود را مطرح كرديم . شيخ از اين پيشنهاد استقبال كرد و با ما انس و الفتى ديگر گرفت ، و از آن پس ، هم در درس عمومى شركت مىكرديم و هم در درس خصوصى و از اين درس بسيار استفاده مىكرديم » « 2 » . مرحوم علّامه محمّد باقر الفت - كه خود نتيجه‌ى شيخ است - درباره‌ى وى و اين حلقه‌ى درس مىنويسد : « . . . شهرت و اهميّت وجودش در اصفهان فقط به علم و تقوا بود كه در مجلس درسش حدود سيصد نفر طلبه حاضر مىشده‌اند . . . » « 3 » .

--> ( 1 ) - روضات الجنات ، ج 2 ، ص 123 و 124 . ( 2 ) - ترجمه‌ى هدية الرازى الى الامام المجدد الشيرازى ، ص 32 . ( 3 ) - نسب‌نامه الفت - نسخه‌ى خطى .