دو لفظ قرانى باشد يعنى سلام عليكم و سلام عليك يا بلفظ السّلام عليكم كه از امام جعفر صادق ع منقولست و سلام را جواب نگفتن حرامست و ليكن به ترك ان نماز باطلنميشود نزد اكثر و حرامست نماز را بريده مگر از براى ضرورتى و باطل مىكند نماز را هر چه طهارترا باطل مىكند و اگر چه سهوا باشد و باز پس نگريستن و به دو حرف يا زياده سخن كردن كه نه از قران و دعاء و ذكر باشد و اگر چه باه و ناله و تنحنح باشد و بقهقه خنديدن و از براى امور دنيوى گريه كردن و دسترا بر روى دست نهادن و امين گفتن مگر از براى تقيّه و دعاء از براى فعل حرامى كردن و خوردن و اشاميدن مگر اندكى از بقيّهء طعام كه در دهن مانده باشد و در نماز وتر جائز است اب اشاميدن كسى را كه تشنه باشد و خواهد كه روزه دارد و ترسد كه صبح شود گاهيكه پشت بر قبله نكند و فعل بسيارى كردن كه نه از افعال نماز باشد و كشف عورت نمودن و اين افعال اگر عمدا كند نماز باطل باشد نه سهوا و گره زدن موى بر سر و كفدستها بر هم نهادن و در ميان زانوها گذاشتن در حالت ركوع حرامست و بعضى گفته‌اند مكروه است باب هفتم در سهو و ترك در نماز و انچند نوعست اوّل انكه نماز را باطل مىكند و انشش قسم است اوّل ترك چيزيست كه واجب است فعل ان عمدا يا فعل چيزيست كه واجبست ترك ان عمدا خواه شرط باشد همچو طهارت و ازالهء نجاست و ستر عورت و قبله و وقت و مكان و خواه جزو و ركن همچو قيام و نيّت و تكبيرة الاحرام و ركوع و سجود و خواه غير ركن همچو قرات و تشهد و اذكار ركوع و سجود و غير ان خواه انكه عالم باشد بوجوب ان يا جاهل مگر جهر و اخفات كه جاهل در ان معذور است و نماز ان باطلنميشود دوّم ترك ركنست سهوا چون به ياد نيايد تا انكه محلّش بگذرد همچو كسى كه ترك قيام يا نيّت كند و بيادش نيايد كه تكبير بگويد يا ترك تكبير كند و بيادش نيايد تا انكه قرات بخواند يا ترك ركوع كند و بيادش نيايد تا انكه سجود كند و ترك سجدتين كند و بيادش نيايد تا انكه ركوع كند سوم زيادتى ركنست عمدا و سهوا چهارم زيادتى در ركعتست يا بيشتر عمدا يا سهوا مگر در نماز چهار ركعتى كه بعد از ركعت چهارم به قدر تشهد نشسته پنجم كم كردن ركعتست يا زياده كه زياد نكند الّا بعد از فعل مبطل عمدا و سهوا همچو ابطال طهارت و پشت بر قبله كردن ششم شك كردن در عدد ركعات نماز دو ركعتى همچو صبح و نماز سفر يا سه ركعتى يا عدد دو ركعت اوّل نماز چهار ركعتى دوّم انكه موجب امرى نيست و نماز را تمام بايد كرد و انهفت قسم است اوّل انكه ترك واجبى كند بسهو غير از ركن و نداند تا انكه از محلّش گذرد مثل انكه تمام قراترا يا الحمد يا سوره يا بعضى از ان فراموش كند و بعد از ركوع بداند يا جهر و اخفات سهو كند و اگر چه در اثناى قرات‌ها بداند يا تسبيح ركوع را يا ارام درو سهو كند و ياد نكند تا انكه سر بردارد يا ارام قيام بعد از ركوع سهو كند و نداند تا انكه سجده كند يا انكه ذكر سجود يا نهادن بعضى از اعضاى هفتگانه را از پيشانى بر زمين