[ 408 ] « إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيا ، وَ الْآخِرَةِ » ؛ « 3 » « آنان كه دوست دارند زشتىها در ميان مردم با ايمان شيوع يابد ، براى آنها عذابى دردناك در دنيا و آخرت خواهد بود » . [ 409 ] آيهء سوّم : « إِنَّ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ » ؛ « يقينا كسانى كه به زنان پاكدامن و بىخبر و مؤمن تهمت و افترا مىبندند ، در دنيا و آخرت از رحمت الهى به دورند و عذابى بزرگ در انتظارشان خواهد بود » . « ألمحصنات » به معناى زنان عفيف و پاكدامن و پارسا مىباشد . « الغافلات » به معناى زنانى كه قلب و دل و ضميرشان از هرگونه پليدى و تبهكارى نفسانى و روانى و روحى سالم و بىعيب است ، و علّت جمع آوردن ، « المحصنات » با اينكه سبب و شأن نزولش فردى به نام عايشه است ، براى بيان و اعلان اين نكته است كه حكم عامّ است و شامل هر محصنه و هر زن پاكى مىشود كه مورد افترا و اتّهام ديگر زنان واقع مىشود و خداوند آن قدر كه در مورد قذف سختگيرى و شدّت عمل به خرج داده است ، در غير آن چنين شدّت و حدّتى را به خرج نداده است ، به‌طورى كه قذف كنندگان و افترا زنندگان را در دنيا و آخرت لعن كرده و آنها را از درگاه بلند و رحمت واسعهء خود طرد كرده است و آنها را تهديد به عذاب اليم و دردناك كرده و در همين دنيا حدّ را بر آنان ، واجب و لازم نموده است . فايده و استنتاج اين آيه : قبلا داستان شرب خمر قدامه و سخن آقا امير المؤمنين ( عليه السّلام ) به عمر را بيان كرديم كه اگر توبه هم كند ، حدّ را بر او جارى مىكنم ، امّا هنگامى كه توبه كرد ، عمر سرگردان ماند كه چگونه حدّ را در موردش إجرا كند ، به آقا امير المؤمنين عرض كرد ، چگونه او را حدّ بزنم ؟ حضرت فرمود : حدّ او هشتاد تازيانه است ، براى اينكه وقتى شارب خمر ، شرب خمر مىكند ، مست مىشود و زمانى كه مست شد ، هذيان مىگويد و هنگامى كه هذيان گفت ، إفترا و تهمت نيز مىزند ، خداى متعال مىفرمايد : « آنهايى كه به زنان پاكدامن ، تهمت و افترا مىزنند ، پس دلالت بر اين دارد كه حدّ مسكر و آدم مست به شرب خمر هشتاد تازيانه است و البته اين امر از باب قياس نيست ، چون

--> ( 3 ) . سورهء نور ، آيهء 19 .