گوشواره و تمام زينت‌هايى است كه بر روى بدن قرار مىگيرند و نگاه به آنها مستلزم نگاه ، به بدن است . بقيه اقوال در مورد « زينت آشكار » چنين است : مراد از « زينت آشكار » صورت و دو كف دست است ، و يا مراد سرمه و خضاب ( رنگ كردن بدن با حنا و غير آن ) و يا انگشتر است . و استدلال به اينكه مسامحه در اين امور به دليل نياز به نمايان ساختن آنهاست ، ضعيف است ، چون اگر اين موارد در صورت ضرورت ديده شوند و از پوشاندن آنها حرج و سختى لازم آيد ، خود اين حرج دليل جواز مىباشد ، نه آيه . و الّا اگر حرج و ضرورت نباشد ، دليلى بر جواز آشكار ساختن موارد فوق ، وجود ندارد . 4 - مقنعه : « خمر » جمع « خمار » به معناى « مقنعه » مىباشد . مراد از « ضرب الخمر » نيز انداختن مقنعه بر روى سينه و گردن است ، به‌طورى كه آنها را بپوشاند و عادت زمان جاهليّت را كه محلّ گردنبند را مىپوشاندند ، ولى سينه و بالاتر از آن نمايان بود ، تغيير دهد . 5 - رفع ممنوعيّت بر محارم : وقتى كه مطلقا از « آشكار كردن زينت » ( به جز زينت ظاهرى ) نهى فرمود : به تخصيص آن به صورت جواز از آن براى شوهران و ساير محارم اشاره كرد . دليل « اباحه بر شوهر » اين است كه : اظهار زينت بر شوهر ، انگيزهء همبسترى مىشود كه مقصود اصلى از ازدواج مىباشد . امّا وجه تخصيص محارم اين است كه : هم محارم با هم نياز به معاشرت دارند و هم خوف فساد از جهت آنها وجود ندارد ، چون محارم از جماع با محارمشان نفرت دارند و همچنين زن در مسافرت ( و غير مسافرت ) در سوار شدن بر مركب و پياده شدن از آن نياز به كمك محارم دارد . پدران و فرزندان شوهر نيز داخل در استثناء هستند ، چون آنها نيز پدر و فرزند زن محسوب مىشوند . امّا اينكه عموها و دايىهاى زن را ذكر نفرمود ، برخى گفته‌اند به اين دليل كه آنها ( عمو و دايى ) اوصاف زن را براى فرزندانشان ذكر نكنند . چون « دانستن وصف نيز مثل نگاه كردن » است . امّا عدّه‌اى ديگر مىگويند : دليل آن اين است كه عمو و دايى در معناى « برادران » گنجانده شده است .