1 - محافظت بر نمازها واجب است و باعث ستايش نيكو و ثواب فراوان مىشود : همان طورى كه در جاى ديگر فرموده است : « آنان كه بر نمازهايشان محافظت مىنمايند » « 1 » و در جاى ديگرى فرموده است : « آنان كه نمازهايشان را ادامه مىدهند » « 2 » بعضىها گفته‌اند كه « محافظت » به افعال و حدّ و حدود و شرايط نماز مربوط مىشود و « مداومت » به تكرار نمودن نماز در اوقات آن ، مربوط مىگردد . بعضىها گفته‌اند محافظت به واجبات ، و مداومت به نافله‌ها مربوط مىگردد . اين مطلب از امام باقر ( عليه السّلام ) و امام صادق ( عليه السّلام ) روايت شده است . توجيهات مذكور فرار از آنست كه دو واژهء « محافظت » و « مداومت » را مترادف هم ندانيم ( اگر مرادف هم باشند ، هر دو واژه يك معنا را افاده مىكنند و غير از تأكيد چيز ديگرى را افاده نمىكنند و اگر مرادف هم نباشند ، تأسيس مىشود يعنى هر كدام معنايى را پايه‌گذارى و إفاده مىنمايند ) . 2 - با دو آيهء « حافِظُوا . . . و إِنَّ الصَّلاةَ . . . » مىتوان بر وجوب نمازهاى نه‌گانه مشهور ، استدلال نمود « 3 » : 1 - نمازهاى يوميّه 2 - نماز جمعه 3 - نماز عيدين 4 - نماز كسوف و خسوف 5 - نماز آيات 6 - نماز طواف 7 - نماز ميّت 8 - نماز نذر و عهد 9 - نماز قضاء . با اين بيان : اين دو آيه بر وجوب انجام هر چيزى كه از نظر شرعى نام « صلوة » بر آن صادق است ، دلالت دارد فقط از تحت شمول اين دو آيه ، دو مورد خارج مىباشد . 1 - نمازى كه وجوب آن ادّعا نشده است . 2 - نمازى كه مستحبّ بودنش مورد اجماع است . غير از اين دو مورد همهء نمازها ، تحت عموم آن دو آيه باقى مىمانند و وجوب همهء آنها ثابت مىشود و خواست ما هم همين است . 3 - انگيزهء اينكه « صلوة وسطى » را به امر به محافظت ، اختصاص داده و با آنكه نماز وسطى داخل در نمازها است ، آن است كه صلوة وسطى برتريهاى فراوانى دارد كه باعث بالا بودن منزلت و شأن آن گرديده است و باعث شده است كه از بين نمازها به تنهايى نام برده شود ، مانند خرما و انار ، كه از بين همهء ميوه‌ها از آن‌ها نام مىبرند

--> ( 1 ) . سورهء مؤمنون ، آيه 9 . ( 2 ) . سوره معارج ، آيه 23 . ( 3 ) . وسائل ب ، 7 اعداد فرائض .