1 - پاكيزه نمودن لباس ، واجب است ؛ چه آن‌كه با صيغهء امر دستور داده و امر حقيقت در وجوب مىباشد . 2 - تطهير لباس به خاطر نماز واجب است ، نه آن‌كه بذاته واجب بوده باشد ( يعنى واجب غيرى است ، نه واجب نفسى ) . اوّلا به دليل اجماع فقها و ثانيا جملهء « وَ رَبَّكَ فَكَبِّرْ » ؛ « پروردگارت را بزرگ بشمار » ، قرينه مىشود بر اين‌كه تطهير لباس به خاطر نماز است ، چه آن‌كه منظور از « كبّر » ، « اللّه اكبر » ى است كه نماز با آن شروع مىشود . 3 - وجوب : پاكيزه كردن لباس از نجاست ، عموميّت دارد ، يعنى از همه گونه نجاسات بايد پاك باشد و اين عموميّت بوسيله روايات ، تخصيص خورده است به اين معنى كه تطهير لباس از بعضى نجاست‌ها ، لازم نيست ، مانند ، روايتى كه مىگويد : خون رقيق كمتر از اندازه يك درهم ، مورد عفو است و يا جراحت و دمل كه خون‌شان جارى است ، مورد عفو مىباشد و يا در حالت اضطرارى كه نمىتواند لباس را از تن بيرون نمود و يا لباس شخص مانند دستمال ، جوراب و كلاه كه به تنهايى نمىتواند لباس پوشانندهء نمازگزار باشد ، اگر نجس باشند ، معفّو خواهند بود و غير از مذكورات مواردى هم هست كه مورد عفو و ترخيص مىباشند . 4 - تطهير لباس براى غير نماز ( مثلا براى اينكه تميز باشد ) واجب نمىباشد و اگر به قصد آماده كردن خود ، براى نماز ، و جهت تمرين كردن تطهير ، تا در مواقع نماز تطهير آسان گردد ، تطهير لباس نمايد ، مستحّب خواهد بود . 5 - رجز : مقصود از كلمهء « رجز » ؛ « پليدى » يا عذاب و شكنجه است ؛ چنان‌چه اكثر علماء چنين گفته‌اند . بنابراين دستور به جدائى از عذاب ، جدائى و دورى از اسبابى است كه باعث عذاب مىشود ، خواهد بود و اين عذاب ، نشانه و اثر وجوب پاك كردن لباس است ( كه اگر لباس آلوده باشد ، گرفتار عذاب خواهد شد ) و يا مقصود از « رجز » نجاست است . در اين فرض ، كلمهء « رجز » دليل صريح است بر اينكه پاك كردن نجاست ، در حال نماز خواندن واجب مىباشد .