أيوب صبري باشا (پاشا) (مترجم: عبد الرسول منشى)

162

مرآة الحرمين (سفرنامه مكه) (فارسى) ( چاپ مركز پژوهشى ميراث مكتوب ، 1382 ش )

حكمت در وصول حضرت نوح به ارض مكّه نقطهء مباركهء بيت عزت معلوم و پديدار بود حتّى سفينهء نوح كه به حدود حرم اللّه و اصل شد نقطهء مسعوده كعبة اللّه را طواف نمود . در اين اثنا حضرت نوح كيفيّت را به كسانى كه در داخل كشتى بودند اظهار نموده امر كرد كه محض تعظيم بيت اللّه هركس از زوجهء خويش اعتزال كند يعنى به عورت خود قصد قربان ننمايد . چون حام بن نوح بن امر پدر خود مخالفت كرد حضرت نوح او را نفرين كرد و از اثر دعاى پدر نطفهء پسر متغيّر گشته و اولاد او كلّيّة به رنگ سياه متولّد شدند . انتهى . زمانى كه عباد اللّه طوفان نوح را فراموش نموده اوثان و اصنام را اللّه خود اتخاذ نموده و به پرستش آنان مشغول شدند ، اساس قديم بيت اللّه نيز كه پس از طوفان ظاهر شده بود از بىمبالاتى به ريگ پوشيده شده و ديده نمىشد ، يعنى موقع لطيف بيت اللّه مانند يك تپه از ريگ قرمز پوشيده و مانده بود . مع ما فيه خلق آن محلّ [ تپه ] ريگ را يك موقع مقدس اعتقاد كرده و به طواف و زيارت آن مستسعد مىشدند . به اين تقدير بعيد از احتمال نيست كه خيمهء مزبور همان بيت معمور بشود كه بر روى بنائى كه ابو البشر ساخته بود گذاشته شده بوده است و يا آنكه آن‌چنان خيمه‌اى بر روى بيت معمور موجود بوده است . لهذا در ارتحال مشار اليه تنها آن خيمه به آسمان بلند شده و بيت معمور الى وقعهء موحشهء طوفان در روى زمين بوده محض اينكه چركاب زمين به او نخورد در وقعهء مذكوره به آسمان مرتفع گرديده است .