ابن‌تيميه : « ارادهء خداوند در آيهء تطهير متضمن تحقق مراد نيست بلكه گاهى چيزى را اراده مىكند كه تحقق نمىيابد . خداوند مىفرمايد : « وَاللَّهُ يُرِيدُ أَنْ يَتُوبَ عَلَيْكُمْ » . « 1 » در حالىكه برخى توبه مىكنند و برخى نمىكنند . خداوند اراده كرده مردم را از شرك پاك كند اما بعضى مىخواهند بر شرك باقى بمانند . « 2 » مقصود از رجس در آيه شرك است . خداوند شرك و خباثت را از اهل بيت پيامبر دور كرده ولى اين دلالت بر عصمت آنان ندارد . پاسخ : اراده در آيهء فوق تشريعى است نه تكوينى ، از همين رو به عموم مردم توجه دارد . بر خلاف اراده در مورد آيهء تطهير كه تكوينى است نه تشريعى و گرنه شامل افرادى خاص نمىشد . 3 - مخالفت با شأن نزول آيهء انذار ابن‌تيميه : « كلام ( انا المنذر وبك يا على يهتدى المتهدون ) از پيامبر نيست چون ظاهر قول اين است كه هدايت فقط توسط على است نه پيامبر و هيچ مسلمانى

--> ( 1 ) . نساء : 27 ( 2 ) . منهاج السنه ، ج 4 ، ص 20