چگونه اين ادبى را كه تا اعماق قلب و اعصاب اثر مىگذارد فراموش خواهد كرد ، آنكه در تمام مدت عمرش همه نوع خواسته‌هاى نفسانى و بازيگرىها را مرتكب شده و از همه چيز غافل بوده ، و در كارها و عمليات خود به هر نحوى كه خواسته عمل نموده ، و سپس به اختيار خود چنان گشته كه همهء امتيازات از او گرفته شده ، و در مدتى از زمان سر و پاى برهنه آشكارا در انظار مردم نمايان مىشود ، و از تمايلات خود و از آنچه بخواهد بايد پرهيز كند و از هر چه بر آن عادت كرده ممنوع گشته ، به نحوى كه توانايى اين كه درختى را قطع كند يا گياهى را بچيند نخواهد داشت ، و ناچار اين ادب الهى او را به داشتن عدل و داد و مهربانى مىكشاند و مىبيند كه بيرون رفتن از حدود راستى شايستهء انسان نيست ، و در آن يك نوع سياست و تنبيهى است نسبت به آنچه گذشته از طغيان او و آنچه به وجود او عارض گرديده از بازىگرىها و تظاهراتى كه خواهان بوده است .