دادن طريق نجات از مهالك دنيوى و عقبات اخروى دانا و توانا است ؟ ! بديهى است وقتى كه انسان مانند كرم‌ها و حشرات سر خود و رها و بدون رهنما باشد ، و خداوند عالم او را در عرصه هولناك زندگى مهمل و بدون كتاب گذارد ، در گرداب نادانى و نابينايى خود فرو رفته و به گمراهى و ضلالت گرايش مىيابد و تربيت زشت حيوانى و اميال پست شهوانى بر او غالب خواهد گشت . پس روح شريعت جز اين نيست كه افراد انسانى را داراى ايمان سازد و از آلودگى و فساد اخلاق پاك نمايد و از تربيت فاسد و شرارت و آزار آنها نسبت به يكديگر باز دارد و فضيلت انسانى را كه تربيت سياسات از آن عاجز است ، و روش‌هاى اصلاحى نسبت به آن قاصر ، در ايشان محقق و به اخلاق فاضله مؤدّب سازد . برترين كمال و هدف نهايى از زندگى در اين دنياى فانى و بالاترين مقام در عالم باقى ، همانا شناختن خداوند متعال و معرفت به اسماء حسنى و اوصاف عاليه او كه سرچشمهء شادمانى و منبع خير و نور است مىباشد ، و رهايى جان از دل بستگىهاى پست مادى و ارتقاء به عالم ملكوت اعلا فقط منوط به آن است . چگونه چنين نباشد ؟ حال اينكه شناختن خداى تعالى و يكتا دانستن او استوارترين جايگاه روح و پناهگاه عواطف و آرامشگاه عقل است ، و هنگامى كه انسان به اين درجه از معرفت نائل شد بارگاه خداوند مهربان توجه او را به خود جلب كرده و قوايش به