فصل دوم : غرض از تشريع عبادات بدانكه مقصود اصلى از آفرينش انسان شناسايى خداوند متعال و رسيدن به دوستى او و مأنوس شدن به حضرت او است و رسيدن به اين مقام كه دوستى و انس با خداوند جل شأنه است ، موقوف است بر صفاى نفس و تجرد آن ؛ و هر اندازه كه صفاى نفس بيشتر و وارستگى آن شديدتر باشد ، انس و علاقه آن نسبت به خداوند متعال افزونتر خواهد بود . بديهى است كه صفاى نفس و تجرد آن منوط است به پيراستگى از شهوت‌هاى نفسانى و اجتناب از لذت‌هاى بدنى و آرزوهاى پست حيوانى و عدم تعلق به مال و منال فناپذير دنيوى ، زيرا همهء اين‌ها موانعى هستند كه انسان را از معارف الهى و نفحات « 1 » قدسى باز مىدارد ، و هيچ چيز روح انسانى را از نزديك شدن به عالم قدس كه از آن نزول يافته مانع نمىشود ، مگر آنچه به نام

--> ( 1 ) . مقصود از نفحه باحاء مهمله ، وزش و انتشار بوى خوش است .