لطف خداوند به آن حضرت و به مردم به آمدن فديه به جاى ذبح فرزندش اسمعيل عليه السلام كه مورد امتحان قرار گرفته بود ، و اشاره است به اينكه جناب ابراهيم و اسمعيل عليهما السلام براى مومنين در قوت ايمان و پذيرش فرمان مقياس و نمونه باشند ، و رمز است به كشتن نفس اماره و قطع ريشه صفات پست و پليد و خلاصى دادن جان را از زندان دنيا به زندگى فضيلت و نابود نمودن خواهش‌ها و ارادهء خود را در راه خواست خداوندى در برابر گروهى از اهل ايمان و توحيد . و همانا تقرب به قربانى به سوى خداوند تعالى مانند عمل حضرت ابراهيم عليه السلام معمول و مستمر بود ، تا هنگامى كه مردم عرب عمل قربانى را مانند پاره‌اى از مناسك حج تغيير دادند ، و قربانى را براى تقرب به بت‌ها انجام مىدادند . چنان كه تلبيه را نيز براى بت‌ها گفتند . قرآن كريم آن را از آميختگىهاى شرك پاك كرد و به‌نام خداوند يكتا اختصاص داد ، چنان كه تلبيه را نيز از آن آلودگى پاك و براى حضرت او مقرر داشت ، و قربانى را به نحوى كه شايسته آن بود و آن روى آوردن به سوى خداوند يكتا و ياد نام او در آن حال است گردانيد ، و به روحى كه سبب قبولى آن خواهد شد راهنمايى فرمود ، و آن روح اخلاص و پرهيزگارى است براى آفريدگار ، چنان‌كه در همهء معابد و امكنهء عبادت به پرستش خداوند يكتا دعوت كرده و همهء بندگان را به سوى خداوند يكتا راهنمايى نموده است . خداوند ارجمند فرموده :