سر تراشيدن و سرّ آن موى سر ، به حسب ظاهر ، جمال و زيبايى انسان است . اگر كسى موى سر شخصى را به اجبار بتراشد ، زيبايىاش را از او گرفته است و بايد ديه بپردازد . ابن ابىالعوجاء در مناظره‌اى كه با امام صادق - عليه السلام - داشت ، « 1 » و شكست خورده بازگشت ، از او پرسيدند : جعفر بن محمد - عليهما السلام - را در اين مناظرهء عملى چگونه يافتى ؟ گفت : او درياى علم است ! سپس ادامه داد : « كَيفَ وَ هُو ابنُ مَن حَلَقَ رؤوسَ هؤلاء » « 2 » ؛ « او ( جعفر بن محمد ) فرزند كسى است كه پدرش سرِ همهء اين مردم را تراشيد ! » هيچكس حاضر نيست موى سر خود را با تيغ بزند ، بخصوص جوانان ، امّا وقتى وارد سرزمين منا مىشود ، اين جمال را هم ، كه برايش ارزش بسيار قائل است ، در پاى فرمان آن جميل محض ، نثار مىكند . در ميان عرب ، بسيار دشوار بوده است كه موهاى سر خود را تيغ بزنند امّا از آن هنگام كه فرمان وحى را توسط پيامبر - ص - شنيدند براى رضاى خدا از اين جمال ظاهرى و صورى هم دل بريدند . راز سر تراشيدن ، اين است كه انسان هر گونه غرور و كبر و نخوت و منيّت را از سرش به دَر كند ، و خود را از هر معصيتى تطهير و تنظيف نمايد .

--> ( 1 ) - وافى ، كتاب‌الحج ، باب ابتلاء الخلق و اختبارهم بالكعبه ، ج 2 ، ص 34 ؛ احتجاج طبرسى ج 2 ، ص 71 ( 2 ) - احتجاج طبرسى ، ص 173