حالات با ما است ( وهوَ معكم أينما كُنتم ) . « 1 » منظور از اين حريم گرفتن و حرمت نگهداشتن ، فاصلهء زمانى يا مكانى نيست ؛ چون هر جا باشيم او با ما است . دربارهء استاد مىشود گفت فلان استاد را احترام كنيد ؛ يعنى حريم بگيريد وقتى استاد جايى نشسته است ، شما يك مقدار پايين‌تر بنشينيد . كنار استاد يا بالاتر از او ننشينيد . اين را مىگويند احترام كردن ؛ يعنى حريم گرفتن ليكن اين گونه احترام نمودن دربارهء ذات اقدس إله فرض ندارد كه ما بگوييم : به خدا احترام كنيد و حريم بگيريد و جاى معيّن در زمان معيّن ننشينيد و . . . چون خدا با همه در همهء شرايط بدون امتزاج حضور و ظهور دارد . پس حريم‌گيرى و احترام خداوند يك احترام و حريم‌گيرى اعتقادى است ؛ يعنى انسان بايد در پيشگاه حق آنقدر كُرنِش كند كه غير او را نبيند و به غير او تكيه نكند و به غير او دل نبندد . و بگويد : « لبيك . . . » ؛ يعنى من آمدم به حضور تو . اين است راهب خدا . « وايّاى فارهبون » يعنى اين . و حجّى كه به عنوان رهبانيّت محمود و ممدوح تشريع و عنوان شده ، همين خواهد بود . « 2 » انسان مُحرِم در بسيارى از اين مراسم و مناسك مىگويد : « لبيك » . اصل بستنِ حجّ و عمره به صورت احرام با لبيك آغاز مىشود و بعد هم تكرار مىگردد . و از اين رو است كه رسول خدا - ص - عرض كرد : « لبّيك بحجّةٍ حقّاً تعبّداً ورِقّاً » .

--> ( 1 ) - حديد : 4 ( 2 ) - در روايات ما جهاد و حج عنوان شده است براى رهبانيت . محجه البيضاء ، ج 2 ، ص 197 . سفينةالبحار ، ج 1 ، ص 540 ؛ نهايهء ابن اثير ، ج 2 ، ص 113