و وابسته هستند ، از اين رو است كه جهادشان « عن اللَّه » است ، قهرى است كه راه را هم گم مىكنند چون الذين جاهدوا « فينا » است نه « عنّا » . حجّ به عنوان « فرار الى اللَّه » « 1 » در قرآن كريم مطرح و بازگو شده است ؛ يعنى يك انسان حج‌گزار ، همين كه قصد حج يا عمره را دارد ، سير او به طرف خداست و سير به طرف خدا ؛ يعنى اعتماد بر خدا و ديگر هيچ . اگر كسى به زاد و راحلهء خود تكيه كند و به كسب و كار يا همراهان خود متكى باشد ، او فرار به همراهان و غير خدا كرده است . سفر به سفرهء خود كرده است نه سفر به ضيافة اللَّه . زائر خانهء خدا و مسافر سفر حجّ ، بايد از غير خدا بريده و به خداوند متعال وصل شود و از همان قدم اوّل وتهيّهء مقدّمات ، بايد چنين باشد . كسى كه مىخواهد لباس احرام تهيه كند ، بايد مال خود را تطهير ، وصيت‌نامه‌اش را تنظيم و از بستگان خود خداحافظى كند . چرا كه زائر خانهء خدا در همهء حالات ، با خداست و سير او « فى اللَّه » ، « الى اللَّه » ، « مع اللَّه » و « باللَّه » است . اين كه در برخى از دعاهاى حج آمده است ؛ « بسم اللَّه و باللَّه و فى سبيل اللَّه و على ملّة رسول اللَّه » « 2 » ناظر به همين است كه اين كار بنام خدا و در راه خدا و با ملّت خدا و در سنّت رسول خدا - ص - آغاز مىشود . حج سير آفاقى و انفسى سفر حج را سبك نشماريم و احساس كنيم به مقصد كه رسيديم

--> ( 1 ) - ذاريات : 51 ( 2 ) - شاهرودى ، آداب الحرمين ، ص 161