افرادى چون ابن زبير كه حسين بن على و على بن الحسين - عليهماالسلام - را تنها گذاشت و به يارىشان نشتافت اگر به درون كعبه هم پناه ببرد ، كعبه با همهء قداستى كه دارد ديگر حرمِ امن خدا نيست و با منجنيق حَجّاج بن يوسف ويران مىشود . خدايى كه روزى با طير ابابيل جلو ابرهه را گرفت ، اين بار مهلت داد تا حَجّاج از بالاى كوه ابوقبيس ، با نصب منجنيق و سنگهاى آن كوه ، كعبه را ويران كند . آرى ، حرمتِ كعبه به احترام امامتِ امام است . جان كعبه ولايت است . روح كعبه امامت است . اگر كسى امام را نشناخت مصداق « من مات و لم يعرف امام زمانه مات ميتةً جاهلية » « 1 » خواهد بود و او اگر حتّى به درون كعبه پناه ببرد از امن إله برخوردار نيست . چرا كه : « بُنى الاسلام على خمس ؛ على الصلاة والزكوة والحج والصوم والولاية و ما نودي بشيء به مثل ما نودي بالولاية » « 2 » به اميد آن كه حج با تمام ابعادش كه رسول خدا - ص - فرمود : « خذوا عنّى مناسككم » « 3 » و زيارت كعبه با شيوه‌اى كه ابراهيم - سلام اللَّه عليه - از خدا مسألت كرد كه : « وأرِنا مناسكنا و تُب علينا انّك أنت التوّاب الرّحيم » نصيب همهء زائران بيت‌اللَّه الحرام بشود و طواف كنند و همانند فرشته از آن ديار بازگردند و حامل نور باشند . غفر اللَّه لنا ولكم والسلام عليكم ورحمة اللَّه وبركاته

--> ( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 16 ، ص 246 ( 2 ) - وسائل الشيعه ، ج 1 ، ص 7 ( 3 ) - تيسير الوصول ، ج 1 ، ص 312