عينى خارجى مىتوان گفت : اولًا : از جهت چند برابر بودنِ توليد مثل مرد نسبت به‌زن ، ارزش جسمى - و نه روحىِ - مرد بيش از زن است ، مانند دو كارگاه كه امكانات اقتصادى هر دو از جهات مادى و فيزيكى يكسان است ، ولى توليد يكى به‌عللى بيشتر از ديگرى است ، كه در نتيجه بهاى آن نيز بيشتر خواهد بود ، ثانياً : مرد نوعاً و لزوماً زيربناى اقتصادى ، تربيتى و نگهبانىِ خانواده است ، و چون با اعدامِ مردى به‌خاطر كشتن زنى ، زيربناى سازمان خانواده‌اش متزلزل مىشود ، بالنّتيجه در قصاص و خون‌بها تشابه مطلق ميان زن و مرد نخواهد بود و اين حكم هم ظلم به‌زنان نيست ، بلكه حكمى الهى و تعبّدى است ، ثالثاً ، با ملاحظه‌ى واقعيت خارجى ملموس ، در كلّ دنيا مىبينيم كه كارآيى مردان در عرصه‌ى فعاليت‌هاى جسمى و حتى فكرى بيشتر از زنان است و اگر اين بازدهىِ وسيع و دامنه‌دار را ناديده بگيريم آيا تشابه خون‌بها ميانشان ظلم به‌ارزش واقعىِ جسمى مردان نيست ؟ وانگهى تعداد زنان - نوعاً - بيشتر از مردان است . چگونگى قصاص مرد با كشتن زن اين‌كه فقهاى سنتى مىگويند : اگر مردى ، زنى را به‌قتل رساند ، وارثان زن مىتوانند با پرداخت نصف ديه‌ى مرد به‌ورثه‌ى او ، وى را