براى بينندگان و يا دانندگانش نهى از منكر است و بس و ديگر هيچ . مگر با شهادتِ شرعى باشد كه حدّى بر پايه‌ى حكم خدا خواهد داشت . گرفتن و دادن شهادت تحمل و اداى شهادت براى كسى كه اهليت شهادت را دارد واجب كفايى است ، مگر در صورتىكه شاهد منحصر به شاهدِ موجود باشد كه واجبِ عينى خواهد بود ، و بر حسب آيات و روايات ، هم تحملِ شهادت واجب است و هم ادايش در صورت لزوم ، و تخلّف از هر يك فسق‌آور است ، چنان‌كه در آيه 282 بقره مىخوانيم : « وَلا يأبَ الشُّهَداءُ إذا ما دُعُوا » « هرگز مباد گواهان خوددارى كنند هنگامى كه خوانده شدند براى شهادت » چه براى گرفتن شهادت و چه اداى شهادت . و در آيه 135 نساء هم مىخوانيم : « يا أيُهاالَّذين آمَنُوا كُونُوا قَوّامينَ بالْقِسْطِ شُهَداءَ للَّهِ وَلَوْ عَلى انْفُسِكُمْ أوِالْوالِدَيْنِ وَالأقْرَبِينَ إنْ يَكُنْ غَنِيّاً أوْ فَقيراً فَاللَّهُ أولى بِهِما فَلا تَتَّبِعُوا الْهوى أنَ تعدلوا وَ إنْ تَلْوا أوْ تُعْرِضُوا فَانَّ اللَّهَ كان بِما تَعْمَلُونَ خَبيراً » . اين مؤمنان ! بسيار براى به پا داشتن قسط ، راستا و پايدار باشيد . گواهانى براى خدا باشيد گرچه عليهِ خودهاتان يا والدين يا نزديكانتان باشد . اگر غنى يا فقير باشد پس خدا به آن دو ، برتر از شما است ، پس هرگز پيروىِ از هواى نفس - اماره - نكنيد ، اين كه عدالت را رها سازيد و اگر انحراف يا اعراض از گواهى براى خدا كنيد پس محققاً خدا به آن‌چه