و حقيقت امر اينست كه مفهوم سوختن كاملا با اوضاع و احوالى كه در خورشيد وجود دارد ناسازگار است . تجزيه‌هاى طيفى نشان داده است كه در خورشيد كربن و اكسيژن هر دو هست ولى آن اندازه گرم است كه نمىتواند بسوزد ، معمولا ما چنان فكر ميكنيم كه : هرچه درجهء حرارت بيشتر باشد فعل و انفعالات شيميائى كه در نتيجهء آنها مواد مركبى بدست ميآيد بهتر صورت ميگيرد ، براى آنكه قطعه چوبى بسوزد يعنى با اكسيژن هوا تركيب شود ، بايد شعلهء كبريتى به آن نزديك كنيم ، و براى آنكه كبريت روشن شود ، بايد فسفر نوك آن را بوسيلهء مالش با كنارهء زير قوطى كبريت باندازهء كافى گرم كرده باشيم . ولى درجات حرارت زياد خود از طرف ديگر براى مركبات شيميائى جنبهء تخريبى دارد ، يعنى آنها را بعناصر اوليّه تبديل مىكنند ، مثلا در چنين درجات حرارت بخار آب به اكسيژن و هيدروژن ، و گاز كربنيك باكسيژن و ذغال مبدل مىشود ، درجهء حرارت 6000 موجود در جوّ خورشيد پيوستگى شيميائى تمام تركيبات پيچيده را ميگسلد . و به اين ترتيب است كه گازى كه خورشيد را ميسازد تنها مخلوط مكانيكى از عناصر خالص خواهد بود ، البته در قشر خارجى ستارگان ديگرى كه درجهء حرارت آنها كمتر از خورشيد است ( 1000 تا 2000 درجه ) تشكيل مواد مركب از قبيل گاز كربنيك امكان‌پذير خواهد بود . * * *