و از دستهء سوم است فرمايش امير المومنين عليه السّلام كه « ثم علق فى جوّها فلكها و ناط بها زينتها من خفيات دراريها و مصابيح كواكبها و رمى مسترق السمع بثواقب شهبها » سپس در جو پهناور آسمان جاده‌هاى فلكى فضائيرا معلق فرمود ، اين جاده‌ها بر پايه‌هاى محسوس تكيه ندارند ، و چراغهاى زينت بخش آسمان را بر اين جاده‌ها در سير و حركت منوط و مربوط نمود كه در اقيانوس پهناور كيهان همچون رخشندگان زير دريائى بلغزند ، اين سفينه‌هاى فضانورد دو نوعند : 1 - درهاى پنهان « من خفيات دراريها » كه نقطه‌هاى لغزان آسمانى ميباشند و با چشمهاى عادى چندان نمودى ندارند . 2 - ستارگان درخشان ، و دزدان آسمانيرا كه در صدد شنيدن اسرار ملأ اعلى ميباشند ، با تيرهاى سوراخ كنندهء آتشين ( كه همچون جرقه‌هائى از اين چراغها مىجهند و يا انباشتگى ذرات سرگردان تشكيل ميگردند ) اين دزدان آسمانيرا برانند . و نيز از آنحضرت است كه : « و اقام رصدا من الشهب الثواقب على نقابها » . تيرهاى آتشين سوراخ‌كننده بر سرحدات آسمان در انتظار متجاوزان گماشت ، و نيز فرمايد : « ثم زينها بزينة الكواكب و ضياء الثواقب » سپس آسمانرا بزينت ستارگان و نور سوراخ‌كنندگان ( تيرهاى آتشين ) زينت بخشيد . از اين دو جمله چنان مينمايد كه تيرهاى آتشين مستقل در سرحدات آسمانى وجود دارند ، نه آنكه تنها بهنگام تير باران از ستارگان جدا شوند . در آيات گذشته نيز تنها يك آيه بود كه ستارگانرا بعنوان سنگها و تيرهاى آسمانى معرفى كرده بود « و جعلناها رجوما للشياطين » و دانستيم كه معنى اين سخن نيز اينست كه : اين تيرها احيانا از ستارگان پرتاب ميشوند .