از آيات « 1 و 2 » چنان برمىآيد كه اين طايفهء پريان هميشه در پى حق بوده‌اند كه چون آيات مباركات قرآن را شنيدند بيدرنگ ايمان آوردند . و از آيه « 3 - 7 » چنان نمودار است كه در برابر آنها دسته‌اى كور دل هستند كه سخنان پراكنده و بىپايه نسبت به خدا دارند ، ولى دستهء پاكدل بخداى يگانه و آنچنان نور توحيد در اعماق دلهاشان تابيده كه هرگز گمان نميكردند كه جن و انس اين گونه سخنان ناروا نسبت به خدا گويند . و دربارهء بعضى از مردمان كه براى يافتن برخى از اسرار آسمانى ببعضى از اين گونه پريان بىايمان ملتجى ميشده‌اند گفته‌اند ، كه بجز مزيد ضلالت و انحراف ، چيزى عايدشان نميشود . . سپس راجع بمسافرتهاى آسمانى خود بهنگام ظهور حضرت محمد صلى اللّه عليه و آله سخنان گذشته را كه از پيش ترجمه شد گفته‌اند . و از اين حادثه كه پس از مدتهاى مديد از شنيدن گفتگوهاى ملأ اعلى محروم شده‌اند . . . بسى در حيرتند كه آيا دربارهء اهل زمين ارادهء شر و سوئى شده ، و يا آنكه پروردگارشان ارادهء خيرى فرموده است 10 ) از ما گروهى صالح و بعضى ناصالحند ، و ما از پيش طبقات گوناگون بوده‌ايم 11 ) ما بهنگام شنيدن هدايت ايمان آورده‌ايم . . از آيات فوق به خوبى نمايان است كه اين گروه پريان شايسته‌ترين گروه با ايمان بوده‌اند ، و در هيچيك از آيات قرآنى استماع مذاكرات ملأ اعلى براى اين گروه ممنوع نشده ، بلكه اين شيطانهاى مارد و رجيمند كه از آغاز از اين حظ روحانى محروم بوده‌اند ، اما بهنگام ظهور نور محمدى صلى اللّه عليه و آله پريان با ايمان نيز از اين حظ تا ابد محروم گشته ، و برحسب عادت ديرينه كه به آسمان رفته‌اند آن را پر از پاسبان و تيرهاى آتشين يافتند كه آنها را پى ميكنند .