رد و تكذيب حديث در صورت نخست مسلّم و بلا ترديد ، و بر حسب فرمودهء پيغمبر نازنين : اين گونه احاديث مجعول و مزخرف و غيرقابل قبولست . و در صورت دوّم منوط به اين است كه ظهور آيهء قرآنى ظهور پايدار باشد كه هر اندازه كاوش بيشترى كنيم اين چهرهء ظاهر هويداتر گردد ، و يا خللى در آن پديد نيايد . زيرا چه بسا گمان ميرود كه فلان آيه در فلان مطلب ظاهر است ، ولى در اثر كاوش در معنى آيه و كوشش و جستجو در آيات ديگر در همان زمينه ، آنچه ظاهر مينمود خلاف ظاهر ، و يا با معنى ديگر برابرى نمايد . بنابراين ظهور كامل و قابل اعتماد در آيات قرآنى بستگى به اين دو گونه بررسى و كنجكاوى دارد ، تا اگر حديثى بر خلاف ظاهر آيهء مورد بحث ديده شود ، بتوان آن را بعنوان مخالفت با ظاهر قرآن بىاعتبار دانست و يا براى آن توجيهى در نظر گرفت . در صورت سوّم حديث مقبول و براى راهنمائى در تفسير آيه پذيرفته مىشود . ولى در صورت چهارم بايستى بسند حديث توجّه نمود ، بتفاصيلى كه در فن رجال و حديث آورده‌اند ، و در صورت عدم وثوق باينكه از معصوم صادر شده در مورد آن توقّف مىكنيم ، و چنانچه از مطالب تعبّدى باشد جز در صورت قطع و يقين اعتنائى به آن نمىكنيم . و رويهم‌رفته چون احاديثى كه در مورد تفسير و يا تأويل آيات مقدّسات قرآن در كتب حديث وارد است نه از لحاظ سند و نه از لحاظ سنجش با قرآن از صدر اسلام تاكنون درست مورد بررسى قرار نگرفته ، نويسندگان تفسير قبل از هر چيز لازمست بنداى رساى پيامبر بزرگوار اسلام كه به منظور حفاظت قرآن و اسلام به گوش جهانيان رسانيده پاسخ مثبت دهند ، كه فرموده :