از تماميت ارضى « جمعه » ناميده شد ، كه تا انقراض دنيا نيز اين جمعه باقيست . و هفتهء جهانى نيز كه بمعنى : دو دوران پيدايش زمين ، و چهار دوران آسمان و ستارگان است ، نيز باضافهء زمان تماميت خلقت جهان ، برحسب فرضيه‌هاى گذشته توجيه گردد ، و دور نيست كه اصطلاح ايام هفتهء ما نيز برداشتى از هفتهء ارضى و يا جهانى بوده باشد . و شاهد اين مدعى گفتهء ابن عباس است كه : « خدا يكروز ( يكدوران ) آفريد ، و آن را يكشنبه نام نهاد ، و روز دوم بيافريد ( آنچه مربوط بدوران آفرينش زمين است ) و آن را دوشنبه نام نهاد ، و . . . پس زمين را در دو روز نخست ، و كوهها را سه‌شنبه ، و نهرها و درختان را چهارشنبه ، و پرندگان و ساير حيوانات را پنجشنبه ، و انسان را جمعه پديد آورد » . گرچه تقسيمى كه ابن عباس براى دورانهاى پيدايش و تكامل زمين نموده بر خلاف روشى است كه از پيش پيموديم ، جز آنكه اصل نامگذارى دورانهاى آفرينش كه ابن عباس بدان تصريح كرده ، گواهى روشن بر صحت اين اصطلاح مىباشد . و از لحاظ همين اصطلاح ميتوان برخى از رواياتى را كه از دورانهاى آفرينش بأيام هفته تعبير نموده پذيرفته ، و ايام هفته معمولى را نيز از همان اصل دانست ، ولى با ملاحظهء تطبيق با آيات مربوط ، چنان كه بتفصيل گذشت . تقسيم دورانهاى آفرينش از نظر برخى از مفسران : طنطاوى گويد : شش دوران پيدايش و تكامل زمين و آسمان بدين‌گونه است كه : نخست خورشيد - 1 - و سپس زمين - 2 - و ساير سيارات - 3 - و معادن و نباتات - 4 - و حيوانات - 5 - و انسان - 6 - به ترتيب پديد شده‌اند . « 1 »

--> ( 1 ) - جلد 4 تفسير الجواهر .