روشن است كه نيافتن آب در زمينه‌ى بيمارى تنها نيافتن بهداشتى يا مباح نبودن آب است - و نه نبودن آب - و تنها همين بيمارى كه آب را براى طهارت نابود شمرده كافى است ، و هر عذر شرعى ديگرى هم كه باشد زير پوشش « لم تجدوا » : آبى نيافتيد ، تكليف را به‌تيمم انتقال مىدهد . شرائط صحت وضو گذشته از آن‌چه گذشت شرائط ديگرى نيز در صحت وضو بايستى مراعات گردد . مسأله‌ى 99 - يكى از شرائط آب وضو پاك و پاكيزه بودن آن است - چنان‌كه مطلق بودن آن شرط بود - به‌دليل « فَلَمْ تَجِدُوماءً » كه آب بودن را شرط دانسته ، و « طَهُور » : پاك‌كننده بودن آن نيز مشروط به‌اين است كه خودش پاك باشد تا بتواند ناپاكىها را پاك كند ، و يا حدثى را بر طرف سازد . و بالاخره براساس « وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبائِثَ » ( سوره‌ى اعراف ، آيه‌ى 157 ) از جمله به‌كار بردن آب پليد را گرچه پاك هم باشد دست‌كم براى عباداتى هم‌چون وضو و غسل حرام كرده است . مسأله‌ى 100 - آب و مكان وضو بايد مباح باشد ، زيرا آن‌چه در انجام عبادت حرام است عبادت را نيز حرام مىكند و وضويى كه امر ندارد دست‌كم به‌خودى خود باطل است ، تا چه رسد كه استعمال آبش و مكان انجامش مورد نهى باشد . كه اين‌جا از نمونه‌هاى روشن « لم تجدوا ماء » مىباشد كه ممكن است آب را يافته باشى لكن آبى كه شرعاً آب وضو و شايستگى براى آن را داشته باشد نيافته‌اى . بنابراين مباح بودن آب وضو و مكان انجامش بايستى از راه شرعيش معلوم باشد ، كه در غير اين صورت لااقل مشروع بودن اين وضو معلوم نيست ، و در نتيجه كافى نخواهد بود . مسأله‌ى 101 - استعمال ظرف طلا و نقره براى وضو ، غسل ، خوردن و آشاميدن حرام است . مسأله‌ى 102 - وضو گرفتن در اماكن عمومى كه ظاهراً براى استفاده‌ى عموم ساخته