نجاسات اصولًا « نجس » در اصطلاح شرعى چيزى است كه پرهيز از آن واجب است ، كه گاه اين پرهيز در تمامى ابعادِ برخوردِ با نجاسات است مانند نجاست‌هاى باطنى و روحى ، چه عقيدتى و چه اخلاقى ، كه در هر صورت پرهيز از آن‌ها واجب است ، و گاهى هم نجاستى عملى است هم‌چون شرابخوارى و قماربازى و بت‌پرستى ، كه خود اين‌گونه اعمال موضوع نجاست و مورد وجوب پرهيز مىباشند و با پاكى ظاهرى شراب و آلات قمار و بت هم هيچ‌گونه منافات ندارد . و هنگامى هم تنها در بعد خوردن و آشاميدن ، و يا نماز خواندن و مسجد رفتن نجس و پليد است . بنابراين دستور پرهيز از كارى يا چيزى تنها در همان بعد خودش معنى نجاست را به‌خود مىگيرد . و نه در تمامى ابعادش ، كه اگر پرهيز از همراه داشتن چيزى در نماز يا حج و مانند اين‌ها واجب شد ، اين ممنوعيت كه با لفظ « نجس » و يا هر لفظ مشابه ديگر باشد به‌معنى ممنوعيت مطلق نيست . مثلًا درباره‌ى عرق جنب از حرام گرچه دليلى بر وجوب پرهيز از آن را در نماز