و لفظ « كراهت » در بعضى اخبار نسبت به‌اين حكم نه تنها شاهد بر عدم حرمت نيست كه دليل بر حرمت شديد نيز هست ، و اصولًا اين لفظ خصوصاً در [ قرآن كريم ] به‌معنى حرمت شديد است و نه كراهت اصطلاحى كه ساخته و پرداخته دست آقايان علماست چنان‌كه « كُلُّ ذلِكَ كانَ سَيِّئُهُ عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوهاً » ( سوره‌ى اسرى ، آيه‌ى 38 ) « همه اين‌ها بدش نزد پروردگارت مكروه است » ، مورد اشاره در اين‌جا شرك و ترك احسان به‌والدين و نپرداختن حقوق نزديكان و تبذير و كشتن فرزندان از ترس گرسنگى يا عار و يا زنا و آدم‌كشى و تجاوز به‌مال يتيم و پيروى از غير علم مىباشد كه كلًا از گناهان كبيره‌اند ، و آيا اين‌ها به‌اصطلاح مكروهند ؟ و يا خداى متعال به‌جاى حرام كه نص در حرمت است « مكروه » را كه به‌معنى مرجوح غير حرام باشد به‌ميان آورده است ؟ ! مسأله‌ى 45 - براى تطهير مَخْرَجِ غايِط و مدفوع كافى است يا آن را بشويى و يا با چيزى كه آن را بر طرف مىسازد پاك كنى ، ولى براى تطهير محلّ ادرار در هر صورت تنها آب است كه برحسب حديث معتبر « مِثْلَىْ ما عَلَى الْحَشَفَةِ مِن الْبلَلِ » مىباشد ، يعنى دو برابر ادرارى كه بر سر عورت مانده ، كه اگر يك قطره است دو قطره آب براى تطهيرش كافى است « 1 » و بالاخره مقصود غلبه‌ى آب است بر ادرار كه دست‌كم با دو برابر بودن آب حاصل مىشود . و مىبينيم كه اين‌جا « مثلى ما على الَحَشَفْه » به‌زير دقت‌ها و سليقه‌ها و مصلحت انديشىهاى به‌اصطلاح علمايى و حوزوى احياناً معنى دو بار شستن را به‌خود گرفته ، و حال آن‌كه دو برابر رطوبتى كه بر سر عورت مانده در هيچ لغتى به‌معنى دو مرتبه شستن نيست ، بلكه در اين‌جا كمّيت مراد است و نه تعداد و كيفيت ، كه تنها دو برابر رطوبت

--> ( 1 ) - چنان‌كه در شرايع محقق و مقنعه شيخ مفيد و مبسوط شيخ طوسى و ذكراى شهيد اول و تذكرة و تحرير علامه هم آمده است