گفتم : ولى در كلّ ، موافق با نصِّ قرآن و بر خلاف فتاواى ديگران ، حرمت شيرخوارگى در انحصار مادران و خواهران رضاعى است . در باب وجوب اطاعت مطلق از سنّت پيامبر و سيره‌ى ائمه‌ى معصومين عليهم السلام به مرحوم آيةاللَّه‌العظمى خويى متذكّر شدم كه از جهت اشاره‌ى كتاب و صراحت سنّت ، قطعاً غسل جمعه واجب است . پس چرا در اين حكم ، اجماع و شهرت فقها بر استحباب است ! ؟ فرمودند : ما گرفتار شهرت و اجماعيم ! گفتم : اين گرفتارى ، خلاف كتاب و سنّت است . در باب زكاتِ « الزّيتون و الرمّان » كه در آيه‌ى 141 سوره‌ى انعام در مورد اموال زكويّه آمده ، به‌دليل « آتوا حقّه يوم حصاده » نيز مرحوم آيةاللَّه العظمى خوي عرض كردم : بنابرين زكات به‌بيش از نُه چيز تعلق مىگيرد . فرمودند : اين آيه مكّى است و زكات حكمى مدنى است . گفتم : از سى آيه‌ى مكّى و مدنى درباره‌ى زكات ، شانزده آيه‌اش مكّى است . فرمودند : اين فقهِ جديد است ! گفتم : اين فقهِ قرآن است و قديمىتر از فقه شماست . با مرحوم آيةاللَّه‌العظمى ميرزامهدى آشتيانى درباره آيه‌ى « ان من شىءٍ الّا يسبّح بحمده » گفت‌وگويى شد ، فرمودند : اين تسبيح ، تكوينى است ، يعنى نگرش درست در وجود اشياء ما را به‌وجود خداى سبحان راهنمايى مىكند ، گفتم : تسبيحِ تكوينى قابل فهمِ تمام مكلّفان بوده و به آن امر شده است مانند : « قل انظروا ماذا فىالسّماوات والارض » و همچنين در آياتى ديگر مانند : « افلم ينظروا فى ملكوت‌السّماوات والارض » نگرش نكردن و نيانديشيدن در حقيقتِ وجودىِ آسمان‌ها و زمين - كه ذاتاً نيازمند مطلق و فقر مَحضَند - توبيخ شده است بنابراين تسبيح در آيه‌ى « ان من شىءٍ الّا يسبّح بحمده » صرفاً تسبيح تكوينى نيست زيرا خداى متعال در ادامه‌ى آيه مىفرمايد : « و لكن لا تفقهون تسبيحهم » « ليكن تسبيحاتشان را درنمىيابيد » و اين پاسخ‌گوى شماست ، چون خداى بزرگ هرگز مكلّفان را به‌چيزى امر نمىكند كه « لاتفقهون » : نمىفهميد ، پيامد آن باشد ؛ پس با