زيرا برحسب نص اين حديث كه مورد اتفاق تمامى فرقه‌هاى اسلامى است ، خداى تعالى آب را « طَهُور » ؛ پاك و پاك‌كننده آفريده ، آن گونه كه هرگز چيزى آن‌را نجس نمىكند مگر نجاستى كه رنگ يا مزه يا بويش را عوض كند ، كه به‌هرحال آب مطلق نخواهد بود ، بلكه آبى خواهد بود با قيد خبيث و پليد كه قابلّيت براى تطهير نداشته و آشاميدنش نيز حرام است ، و چنان كه مىبينيم در اين تغييرناپذيرى نه مساحت شرط است و نه وزن و نه هيچ شرطى ديگر ، و تنها آب بودن است و ديگر هيچ ، آب پليدى هم كه پاك است به‌حكم « وَ يُحَرِّم عَلَيهِمُ الَّخبائِثَ » ( سوره‌ى اعراف ، آيه‌ى 157 ) تمامى استعمالاتش - به‌جز استعمالات خارجى مانند آبيارى و تطهير امكنه و امثال اين‌ها - حرام است . مسأله‌ى 39 - در برابر اين دو آيه كه آب را تنها براى آب بودن پاك و پاك‌كننده و تأثيرناپذير معرفى كرده ، و نيز حديث پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم كه متنجس شدنش را در انحصار يكى از سه دگرگونى به‌نجاست خوانده است ، تنها حديثى معتبر و مسلّم كه خودنمايى مىكند حديث « إذا بَلَغَ الماءُ قَدرَ كُرٍّ لَمْ يُنَجِّسْهُ شىٌ » مىباشد : « هنگامى كه آب به‌اندازه‌ى كُر رسد چيزى آن را نجس نمىكند » كه مفهومش « اگر به‌اندازه‌ى كر نرسد چيزى آن را نجس مىكند » است ، اين حديث مورد استدلال كسانى است كه « كُر » بودن آب را شرط متنجس نشدنش دانسته‌اند . و اين مفهوم - و نه منطوق صريح - اگر هم شموليت داشت در برابر اين آيات ، و روايات مسلّم پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم موقعيتى نداشت ، و حداقّل اين است كه اين دو حديث كه با يكديگر معارضند با عرض بر قرآن دومى ساقط و اوّلى با موافقت قرآن هم‌چنان به‌قوّت