الشيخ محمد الصادقي الطهراني
410
رساله توضيح المسائل نوين (فارسى)
بازگو كنى كه آن را نمىدانند و كسى كه غيبت او را كردهاى اگر بشنود از اين كار ناخرسند شود ، چنانكه در آياتى از قرآن و رواياتى هم « 1 » در پرتو [ قرآن كريم ] مذمت فراوانى از آن شده است كه از جمله است « وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً أيُحِبُّ أحَدُكُمْ أنْ يَأكُلَ لَحْمَ أخيهِ مَيْتاً فَكَرِهْتُمُوهُ » ( سورهى حجرات ، آيهى 12 ) اى مؤمنان « و هرگز كسى از شما پشت سر كسانى از خودتان غيبت نكند آيا يكى از شما دوست دارد كه گوشت مردهى برادرش را بخورد ؟ پس خيلى بدتان مىآيد » و نيز « وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ » ( سورهى همزه ، آيهى 1 ) « واى بر هر غيبتكنندهى عيبجويى » و « لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إلّا مَنْ ظُلِمَ » ( سورهى نساء ، آيهى 148 ) « خدا دوست ندارد بلندگوى بدى شدن را مگر از ستمديده » كه بلندگوى ستمگرى ستمگران گردد تا از ستمشان بكاهد و يا دستكم رسوايشان سازد ، و « إنَّ الَّذينَ يُحِبُّونَ أنْ تَشيعَ الْفاحِشَةُ فِى الَّذينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أليمٌ » ( سورهى نور ، آيهى 19 ) « محققاً كسانى كه دوست دارند گناهان تجاوزگر در ميان مؤمنان شايع گردد ، براى آنها است عذابى دردناك » . و مىبينيم كه با واژهى « بعضكم » گروه مؤمنان را همچون شخصى واحد وانمود فرموده كه هر يكى از آنان گويى عضوى از اعضاى اين پيكر واحد ايمانىاند ، و غيبت و عيبجويى از يكديگركردن گويى خود را لكهدار كردن است . مسألهى 878 - برحسب آيات و رواياتِ غيبت تنها غيبت كردن از مسلمان حرام است و بس ، و تنها شرط اخوت اسلامى مسلمان بودن است و بس ، كه برادران سنى ما نيز همچون شيعيان در پرتو اين آيات و روايات آبروشان محترم و حفظالغيبشان
--> ( 1 ) - از جمله روايت پيامبر بزرگوار صلى الله عليه و آله و سلم است كه « غيبت از زنا شديدتر است » كه مردى زنا مىكند و سپس توبه مىكند و خدا توبهاش را مىپذيرد ولى غيبتكننده را نمىبخشد مگر آنكه طرف مقابل از او بگذرد ، و نيز از آن حضرت است كه « هر كه در راه غيبت كردن و كشف عورت برادر مؤمنش باشد نخستين گامى را كه در اين راه برمىدارد در جهنم است » و نيز « كوچكترين كفر اين است كه كسى از برادر مؤمنش سخنى را عليه او بهيادش سپارد كه او را بدين وسيله مفتضح و بىآبرو كند » اينان هرگز بهرهاى نزد خدا ندارند ، و از حضرت على عليه السلام است كه « هر كه چيزى نسبت بهمؤمنى بگويد كه با چشمش ديده و يا با گوشش شنيده كه او را بىآبرو مىكند و جوانمرديش را پايمال مىسازد ، او در زمرهى كسانى است كه خدا مىفرمايد « ان الذين يحبون ان تشيع الفاحشة فى الذين آمنوا لهم عذاب اليم »