امر به‌معروف و نهى از منكر گرچه فقه سياسى اسلام را در كتابى مستقل آورده‌ايم ، ولى امر به‌معروف و نهى از منكر چون صرفاً از فقه سياسى و حكومتى اسلام نيست بلكه داراى جنبه‌ى عبادتى نيز هست ، از اين جهت در اين رساله مورد بحثى مناسب و مختصر قرار داديم . مسأله‌ى 858 - امر به‌معروف و نهى از منكر برحسب نصوصى از آيات و در پرتو آيات بسيارى از روايات ، دو استوانه‌ى دين مىباشند ، و بحث مفصل اين دو استوانه دين را در كتاب سپاه نگهبان اسلام آورده‌ايم . در اين‌جا « معروف » به‌مناسبت امر كه وجوب آور است ، عبارت است از واجبات شناخته‌شده‌ى در جو اسلامى و نيز « منكر » به‌مناسبت نهى كه حرمت‌آور است ، عبارت است از محرماتى كه در جو اسلامى به‌عنوان حرام شناخته شده‌اند ، و معروف و منكر دست‌كم واجب و حرامى مىباشند كه حرمت يا وجوبشان چنان‌كه در نظر آمر و ناهى معلوم است در نظر مأمور و منهى نيز معلوم مىباشد ، كه در غير اين صورت امر يا نهى جايز نيست مگر اين‌كه طرف را قانع كنى و او هم پس از قانع شدن تخلف كند ، و اين تخلف هم در سه حالت مورد امر يا نهى است كه مهم‌ترش حالت ترك واجب و يا فعل