مسأله‌ى 849 - چنان‌كه مورد نذر بايستى در توان نذركننده بوده و رجحان شرعى داشته و تنها قراردادش با خدا باشد ، عهد و قسم نيز موردى جز اين ندارد ، و قسم بايستى به‌يكى از نام‌هاى اختصاصى خداى متعال و يا به‌قصد او باشد ، كه قسم هم‌چون نذر و عهد با غير خدا هرگز صورت شرعى ندارد و درست نيست ، هم‌چون قسم به [ قرآن كريم ] و پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم و ائمه عليها السلام تا چه رسد به‌ديگران ، كه دست‌كم تعهد شرعى ندارد . و عهد و قسم نيز گاه مشروط است كه اگر چنان شد چنان كنم ، و گاهى هم غير مشروط ، و بالاخره تمامى احكام و فروعى كه در مورد نذر بر شمرديم براى عهد و قسم نيز هست ، كه مبناى هر سه يكى است - به‌جز كفاره - چنان‌كه مورد قراردادش نيز خدا است و ديگر هيچ .