احكام نذر و عهد و قسم مسأله‌ى 832 - كليّه كارهايى كه مستحب است قراردادهاى سه‌گانه‌ى شرعى انجامشان را واجب‌مى كند ، و چيزهايى كه مرجوح است تركشان را حرام مىكند ، زيرا مورد اين سه قرارداد بايستى از نظر شرع برترى داشته باشد ، كه انجام برترش مستحب و ترك برترش مرجوح است ، و اگر مورد نذر يا عهد و يا قسم فعلى واجب و يا ترك حرامى باشد اين واجبْ واجب‌تر و آن حرامْ حرام‌تر مىشود . نذر مسأله‌ى 833 - در شرع اقدس الهى هيچ نذرى درست نيست مگر اين‌كه براى خدا باشد كه فعل يا ترك چيزى را براى خدا برعهده‌ى خود نهد ، و بايد به‌لفظى يا نيتى صريح به‌هر زبانى و هر حال عاقلانه‌اى كه باشد انجام گيرد ، مثلًا به‌فارسى بگويد : « براى خدا بر من است كه چنان كنم و يا فلان مقدار پول به‌فلان مصرف خداپسند رسانم . » چه در اين قرارداد شرطى هم بكند كه مثلًا اگر خدا مرا شفا داد و يا بدون شرط . مسأله‌ى 834 - چنان‌كه مورد نذر بايد از نظر شرع برتر باشد ، شخص نذركننده نيز بايد