براى كسى كه نمىتواند از حفظ بخواند و يا اطمينان به‌حافظه‌اش ندارد واجب است از روى قرآن و يا به‌جماعت بخواند . مسأله‌ى 267 - شخص لال يا كسى كه زبانش گير دارد و يا اكنون نمىتواند درست بخواند ، بايد به‌اندازه‌ى توان خود هرگونه كه مىتواند بخواند ، و چنان‌چه اصلًا نمىتواند بخواند و يا نقصانى در خواندن دارد بايد در صورت امكان نمازش را به‌جماعت بخواند و چنان‌چه لال باشد يا لكنت زبان داشته باشد بهر مقدارى كه در توان اوست بخواند و بقيه را با ايما و اشاره به‌پايان رساند كه « لايكلّف اللَّهُ نفساً الّا وُسِعْها » و در صورتى كه بتواند قرائتش را تا آخر وقت درست كند واجب است تا درست كردن قرائتش نماز را تأخير اندازد مگر آن‌كه بترسد وقت نماز تمام شود كه اين‌جا به‌مقتضاى ضرورت بايستى نمازش را به‌گونه‌اى كه مىتواند بخواند ، و در صورت امكان بايستى آن را به‌جماعت انجام دهد ، مگر كسى كه هميشه معذور است و تقصيرى هم در اين عذر ندارد . مسأله‌ى 268 - در خواندن حمد و سوره واجب است آن‌ها را برحسب قرائت قرآن متداول بخواند ، و ساير قرائت‌هايى كه با اين قرآن متداول اختلاف دارند كافى نيست ، چه از نظر معنا با اين قرآن مخالف باشند ، و يا تنها اختلافشان لفظى باشد ، زيرا قرآن - به‌ويژه از نظر معنا - يكسان نازل شده كه « فَاذا قرأْناه فاتبع قرآنه » بنابراين اگر به‌جاى « مالِكِ يَوْمِ الدين » ، « مَلِكِ يَوْم‌ِالدِّين » بخواند ، و يا به‌جاى « كُفُواً أحَدٌ » به‌شكل ديگرى بخواند نمازش باطل است . گرچه از نظر معنا مانند كُفْواً ، كُفُوءً يا كُفْوءً يكسان است به‌هرحال تغيير الفاظ قرآن به‌هيچ وجه جايز نبوده و نيست . مسأله‌ى 269 - تلفظ حروف و كلمات قرائت بايستى تا سرحد امكان صحيح ادا شود ، و هم‌چنين أعراب و حركاتش ، زيرا تغيير لهجه خود حرجى است ، بلكه حداقل اين‌است كه معناى كلمه يا آيه با بىمراعاتى عوض نشود ، و در مرتبه‌ى دوم اين‌كه إعراب موجود در قرآن بدون كم و زياد مراعات شود ، گرچه تغيير اعراب معنى را عوض نكند ، زيرا تكليف اين است كه آن‌چه در قرآن است بخوانيم ، و از جمله همان