مسأله‌ى 168 - طلاق زن در حال حيض حرام و باطل است ، مگر در هنگامى كه از حال زن اطلاعى ندارد و وسيله‌اى هم براى اين آگاهى نيست ، كه در اين صورت مىتواند او را طلاق دهد ، به‌شرط اين‌كه با تمامى بررسىهايش چاره و وسيله‌اى ديگر براى اطلاع از حال زن در دست ندارد ، و اگر هم پس از اين طلاق فهميد كه در حال حيض بوده ، طلاق را بايد در حال طهارت تجديد كند . مسأله‌ى 169 - اگر زن بداند كه با گذشتن مقدارى از وقت نماز حايض مىشود واجب است نمازش را پيش از حايض شدنش بخواند ، و اگر دانسته يا ندانسته نمازش را نخواند و حيض شود بايد پس از پاك شدن نمازش را قضا كند . مسأله‌ى 170 - غسل حيض مانند غسل‌هاى ديگر به‌جز غسل استحاضه كافى از وضو است . مسأله‌ى 171 - در اوقات نمازهاى روزانه واجب است زن حايض وضو بگيرد و در وقت نماز رو به‌قبله به‌اندازه‌ى نماز ذكر بگويد و چون اين وضو طهارتى است ظاهرى و تشبهى است به‌وضوى درست بنابراين مانيكور و لاك ناخن ظاهراً مانع از آن نيست . نفاس مسأله‌ى 172 - خونى كه به‌هنگام زايمان تا حداكثر ده روز از مجراى تناسلى زن بيرون مىآيد خون « نفاس » است ، و مقصود از زايمان نه تنها بيرون آمدن بچه‌ى سالم است بلكه به‌همين اندازه كه گويند زاييد گرچه بچّه مرده يا ناقص باشد كه اگر مىماند ، بچه‌ى كامل مىشد كافى است « 1 » ، و در صورتى كه به آن زاييدن نگويند مانند آن‌كه تنها « عَلَقه » ( خون بسته ) دفع شود كه زاييدن نيست ، و يا دراين‌كه زاييدن است شك شود ، خونش نفاس نيست ، و بالاخره « نفاس » فقط خونى است كه به‌هنگام هرگونه زاييدن بيرون آيد و اگر بدون خون بزايد نفاس نيست ، و تنها خونى كه همراه با ولادت و يا پس از آن كه به‌حساب ولادت است بيايد نفاس است و بس .

--> ( 1 ) - صدق عرفى زاييدن شرط نفاس است : مرحوم آقاى خويى و آقاى منتظرى