قيام مىنمايند به هر چه كه مأمور شوند از جانب جناب اقدس الهى بدان . و ترجمهء آيه ثانيه ، مىفرمايند : بعد از اينكه امر فرمود در آيهء قبل ، مر عباد را به سجدهء پروردگار و اگر تكبّر بورزند از سجدهء خداوند تعالى ، پس جماعتى كه در نزديك پروردگار تواند ، تسبيح و تنزيه مىكنند از براى او در شب و روز و ايشان خسته و مانده نمىشوند ، مثل انسان كه اعيا و خستگى از آب و آتش دست مىدهد و از براى ملائكه ، كه مراد از « فَالَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ » ايشان‌اند ، خستگى و فتور نمىباشد ؛ از جهت كمال قوّت و استحكام اجسامشان . [ قوله ] و أمرتهم أن لا يُغلقوا الأبواب بيني و بين عبادي ، فلم يثقوا بقولي . يعنى : و فرمودم من ملائك آسمان‌هاى مرا ، اينكه نبندند درهاى عطايا و انعام و افضال را ما بين من و عباد من ، در هر وقت و هر مكان كه خواهند به سير اقدام دعوات داخل شوند ، مانعى از برايشان نباشد ، پس وثوق نداشتند و اعتماد نكردند به قول من ؛ و الّا به درِ خانهء ديگرى نمىرفتند . مخفى نماناد كه حقيقت آسمان ، جهت علوّ است كه جهت لطافت وجود و نقصان مادّيّت و قوّت و قرب حقّ بوده باشد و مراد از ابواب ، ذوات ملائكه و اجسام لطيفه‌اى است كه محلّ تصرف ايشان است و قرار دادن ايشان در آسمانِ محسوس و تعيينشان در آنجا به جهت شرافت و لطافت جسم فلكى است كه محلّ تصرّف مقرّبان درگاه إله شده است ، چه نفس اشرف ، مقتضى جسم الطف است و از اينجا است كه حوادث عالم عناصر ، از عطايا و نعم و بلايا و نقم و مهن و فتن را مستند به اجسام فلكيّه مىكنند ، چه در مقدّمه مذكور گرديده كه با اعتقاد ما به انحصار تأثيرات در جناب اقدس الهى ، اشيا در تأثّر و انوجاد و در قبول فيض و استفاضه مترتّب‌اند ؛ چون عقول وسايط استفاضهء انفس ملكوتيّه‌اند از اوّل تعالى و همچنين انفس ملكوتيّه بأجسامها اللطيفة الشريفة ، وسايط استفاضهء مادونند از انفس و اجسام و عالم عنصر و غيرها . قوله : ألم يعلم [ أنّ ] مَن طرقَتْه نائبة من نوائبي أنّه لا يملك كشفَها أحَدٌ غيري إلّامن بعد إذني . حرف استفهام در « أَلَمْ يَعْلَم » مثل سابق ، مستعمل در انكار است .