مهدى سليمانى آشتيانى / محمد حسين درايتى
371
مجموعه رسائل در شرح احاديثى از كافى (فارسى)
و بعد از ان برداشت سر خود را از سجده پس چون راست نشست گفت اللَّه اكبر . و ممكن است كه ترك ذكر رفع يدين در اين تكبير و تكبير بعد از راه اختصار و اكتفا به ذكر آن در تكبيرات سابقه بوده باشد . بعد از آن نشست بر ران چپ بر حالى كه گذاشته بود پشت پاى راست خود را بر شكم پاى چپ خود . و ظاهر عبارت آن است كه در وقت تكبير گفتن بر روى پاشنهاى پاها نشست بعد از آن تغيير وضع نشستن داد و بر ران چپ نشست . امّا فقهاء اين تفصيل را ذكر نكردهاند بلكه مطلقا در وقت نشستن استحباب تورّك را گفتهاند يعنى نشستن بر نشيمن و ران چپ بر آن نحو خاص . و چون چنين نشست گفت أستغفر اللَّه رَبّي و أَتُوبُ الَيْه ، يعنى طلب آمرزش گناهان مىكنم از خدايى كه پروردگار من است و بازگشت مىكنم به سوى او . ثمَّ كَبَّرَ وَ هُوَ جالِسٌ وَ سَجَدَ السَجْدَةَ الثانِيَةَ وَ قالَ كَما قالَ في الاولى . و بعد از آن تكبير گفت بر حالى كه نشسته بود و سجود كرد سجدهء دوم را و گفت ذكر سجدهء دوم را چنان كه گفته بود در سجدهء اولى ، يعنى سبحان ربّى الأعْلى وَ بِحَمْدِه سه مرتبه . وَ لَمْ يَضَعْ شَيئاً مِنْ بَدَنِه عَلى شَىءٍ مِنْهُ في رُكوُعٍ وَ لا سُجُود و كان مجنّحاً وَ لَمْ يَضَعْ ذِراعَيه عَلَى الارْضِ . و نگذاشت عضوى از بدن خود را بر عضو ديگر از آن در حال ركوع و نه در حال سجود مگر كفّين را كه صريحاً پيش مذكور شد كه در وقت ركوع بر آنيهء زانوها گذاشت و بود بال گشاده ، يعنى دستها را در وقت ركوع و سجود مانند دو بال مرغ بال گشوده نگاه داشته بود ، پس دو زير بغل خود را گشوده و بازوها و ذراعين را هم از بدن خود جدا داشت و هم از زمين و نگذاشت ذراعين خود را در وقت سجود بر زمين .