در كتاب اعمال رسولان انجيل اصحاح اوّل مىنويسد : ( عيسى همانطور كه از پيش شما به سوى آسمان صعود كرد ، به سوى شما باز خواهد گشت ) . در انجيل متّى اصحاح بيست و چهارم مىنويسد : ( امّا كسى به آن روز و آن ساعت علم ندارد ) . مىبينيم كه مضمون اين آيات كه از كتاب عهدين نقل شده تفاوت چندانى با روايات ما در خصوص آخر الزّمان ندارد . امّا اين عقيده مهدويّت منحصر به يهوديّت يا مسيحيّت و اسلام نيست ، برهمائيان به ظهور يك منجى به نام كريشنا معتقدند . زرتشتيان به ظهور يك موعود آسمانى به نام بهرام اعتقاد دارند . و اغلب آيينهاى دنيا با اندكى تفاوت به ظهور چنين فردى در آخر الزّمان باور دارند و جالب اينجاست كه ترجمهء اسامى آنها عموما به معناى هادى ، مهدى ، موعود ، يا . . . . مىباشد . اگر چه شايد منظور از اين افراد امام زمان ( عج ) نباشد ، امّا به هر حال وجود اين اعتقاد و ايمان به يك منجى در پايان تاريخ ، اصل مشترك همه اعتقادات و آيينهاى بشريست . علائم ظهور : همزمان با دوران ظهور حضرت حجّت ( عج ) برخى وقايع به وقوع مىپيوندد كه با استفاده از روايات مىتوان آنها را در دو گروه نشانه‌هاى عام ( كلى و غير حتمى ) و نشانه‌هاى خاص ( حتمى ) طبقه بندى كرد ، نشانه‌هاى عام نشانه‌هايى هستند كه به تدريج واقع مىشوند و براى ظهور بايد تمام آن نشانه‌ها روى دهند ، و تا امروز كم و بيش اغلب آن محقّق شده‌اند ، اين نشانه‌ها عبارتند از : فراگيرى ظلم و جور ، ظهور هرج و مرج و فتنه ، شبيه شدن مردان به زنان ، شبيه شدن زنان به مردان ، فزونى گرفتن تعداد مساجد و قاريان قرآن در حالى كه از محتوا و عمل به قرآن خبرى نيست ، افزايش كشتار مردم ، افزونى فقيهان گمراه و خائن و كاهش فقيه هدايتگر و اهل عمل ، شدّت گرفتن فساد و رشوه و دروغ و ربا ، معروف شدن منكر و منكر گشتن معروف ، و . . . . امّا نشانه‌هاى خاصّ يا حتمى ، نشانه‌هايى هستند كه با وقوع يكى از آنها ظهور