از دوران ساير ائمه عليهم السلام است ، چون امام عسكرى در نظر داشت براى غيبت كبرى زمينه سازى كند . در دوران امام عسكرى ( ع ) عوامل نابودى و از هم گسيختگى در تمدّن اسلامى فزونى گرفته بود و اگر دفاع امام و هوا خواهانش از ارزشهاى حقّ و عدل و جهاد آنان بر ضد تجمّل گرايى و ستم و جهل نبود ، چه بسا كه اين تمدن بطور كلّى از هم پاشيده شده و به نابودى مىگراييد . چون فساد و شهوترانى و ترور و سركوب خط مشى كلّى حاكم بر سياست آن عصر بود ، تركها كه عباسيان آنها را به عنوان مزدورانى براى حفاظت از تاج و تخت خويش و براى مقابله با خشم اعراب به استخدام گرفته بودند ، از يك سو بر اوضاع تسلّط يافته بودند و از سوى ديگر ايرانيان بدليل دانش و كياست در حكومت عباسى نفوذ كرده و به مرور خود به مشكلى بزرگ براى حكومت مبدّل شدند و همين مسائل موجب مىشد كه هر از چند گاهى خليفه‌اى به قتل برسد و كودتايى نظامى رخ دهد و خليفهء ديگرى جاى او را بگيرد . اين اوضاع نابهنجار تأثيرى منفى بر فرهنگ دينى مردم داشت ، چون از يك سو فقر و تنگدستى بر گريبان مردم پنجه افكنده بود و از سوى ديگر زمامداران شهوت پرست انديشه‌اى جز تاراج بيت المال و خوشگذرانى بيشتر نداشتند . در اين ميان كسانى كه از فلسفهء يونان تأثير پذيرفته بودند ، فرصت را غنيمت شمرده و با نشر افكار خود در صدد بر آمدند تا مردم را نسبت به حقايق دينى گمراه كنند ، يكى از اين افراد ( اسحاق كندى ) بود او به سبك فلاسفه كتابى در ردّ قرآن نوشت ، چون اين خبر به گوش امام عسكرى ( ع ) رسيد ، يكى از شاگردان كندى را فرا خواند و به او فرمود : به نزد كندى برو و با او انس بگير و در كارى كه پيش گرفته او را يارى كن ، چون ميان شما دوستى واقع شد ، به او بگو مىخواهم از شما پرسشى بكنم ، اگر متكلّمى با اين قرآن پيش شما بيايد و بپرسد آيا جايز است كه خداوند از آن سخنى كه در قرآن فرموده ، معنايى جز آنكه تو انديشيده‌اى و بدان رفته‌اى ، اراده كرده باشد ؟ چون او مردى خردمند و صاحب انديشه است به تو خواهد گفت : آرى جايز است ، پس چون به تو اين پاسخ را داد ، به او بگو : از كجا مىدانى شايد آنچه خداوند اراده فرموده غير از آن معنايى باشد كه تو فهميده‌اى و آن را مراد خداوند پنداشته‌اى .