بدّل مىشد و امام رضا ( ع ) راهنمايى مشفقانه خويش را نثار پسر عزيزتر از جان خويش مىكرد . پس از رفتن امام رضا ( ع ) از مدينه ، شيعيان همچنان كه قبلا به محضر امام رضا ( ع ) شرفياب مىشدند ، اكنون به محضر امام جواد ( ع ) مىشتافتند و مسائل و مشكلات خويش را از او مىپرسيدند و آن حضرت على رغم خردسالى به كليّه مسائل آنان رسيدگى نموده و آنها را از سر چشمه علم و دانش امامت سيراب مىكرد . روزى در حالى كه شيعيان در محضر امام جواد ( ع ) حضور داشتند ، ناگهان حال حضرت دگرگون شد و آغاز به گريستن نمود و به خادم فرمان داد مراسم سوگوارى بر پا دارد ، وقتى از علّت اين مطلب پرسش كردند ، امام جواد ( ع ) فرمود : پدرم ابو الحسن الرضا ( ع ) بهترين خلق خدا در روى زمين ، هم اكنون در خراسان شهيد شد ! دوران امامت آن حضرت : با شهادت امام رضا ( ع ) كرسى امامت و رهبرى امّت به كودك خردسال آن حضرت كه در آن زمان 7 يا 8 ساله بود انتقال يافت ، در باور شيعه و همهء مؤمنان به قدرت الهى ، امامت و نبوّت به خرد سالى و كهنسالى نيست ، بلكه به خواست خدا بستگى دارد ، همانطور كه عيسى ( ع ) در كودكى در گهواره سخن گفت و خود را پيامبر ناميد و در مورد يحيى در قرآن آمده است وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا [ 1 ] : در حال كودكى به او مقام حكم و رسالت داديم ) . اين شايستگى موهبتى الهى است كه خداوند آن را به هر كس از بندگانش كه صلاحيّت آن را داشته باشد اعطا مىكند و امرى ما فوق عادات مردم و بر خلاف سنن جارى طبيعت و هستى است ، امرى خارق العاده كه خداوند به وسيلهء آن ايمان بندگان خود را مىآزمايد . روزى على بن جعفر عموى امام رضا ( ع ) كه پير مردى فقيه و دانشمند بود در مسجد نشسته و جمعى از ياران و شيعيان از او استفاده مىكردند ، در اين حال امام جواد ( ع ) قدم به مسجد نهاد ، ناگهان على بن جعفر پا برهنه از جا برخاست و به استقبال او شتافت و دست او را بوسيد و او را احترام كرد ، امام جواد ( ع ) كه كودكى 8

--> [ 1 ] سوره مريم ، آيه 12 .