حضور در انظار مردم خود را با لباسهاى ساده و نو و تميز مىآراست ، هرگز از ياد خدا و ذكر حقّ غافل نبود ، يكى از عبادتهاى آن حضرت اين بود كه پس از اداى فريضهء صبح در اوّل وقت براى پروردگار خود به سجده مىافتاد و تا زمان طلوع آفتاب سر از سجده بر نمىداشت . جابر ضحّاك كه از طرف مأمون وظيفه داشت امام را به مرو بياورد ، مىگويد : به خدا قسم در تمام مدّتى كه در خدمت امام بودم ، جز عبادت و ذكر و توجّه چيز ديگر از او نديدم و هرگز مردى را به آن درجه از تقوى و زهد مشاهده نكرده‌ام . امام رضا ( ع ) پس از نماز صبح تا طلوع آفتاب به ذكر حق و سجده مشغول بود تا وقتى كه روز بالا مىآمد ، آنگاه به سوى مردم مىشتافت و تا نزديك ظهر به ارشاد و اندرز آنان مىپرداخت و به سؤالات و مشكلات آنها رسيدگى مىفرمود ، آنگاه به جايگاه نماز خود بازمىگشت و نماز را با ركوع و سجود نيكو بجاى مىآورد و تا هنگام فضيلت نماز عصر به ذكر و نوافل مشغول بود ، سپس اذان و اقامه گفته و نماز عصر را به جاى مىآورد و پس از آن به سجده رفته و صد بار شكر الهى را بر زبان جارى مىكرد . شبها نيز پس از غروب خورشيد نماز مىگزارد و به حمد و تسبيح پروردگار مىپرداخت ، تا زمانى كه ثلث از شب سپرى مىشد ، آنگاه به بستر مىرفت و چون ثلث آخر شب فرا مىرسيد ، براى خواندن نافله شب بر مىخاست و تا هنگام سپيده صبح به نماز و قيام بود ، در ادامه مىگويد : آن حضرت بسيار قرآن مىخواند و چون به آياتى مىرسيد كه در آن ذكرى از بهشت و جهنم شده بود ، مىگريست و از خداوند بهشت را مىطلبيد و از شرّ جهنم به خداوند پناه مىبرد . تقوا و آزاد انديشى امام عليه السلام : امام رضا ( ع ) كه خود اسوهء تقوا و پرهيزكارى بود به پيروى از قرآن كريم ، تنها ملاك برترى را تقوا و پارسايى مىدانست . يكى از ياران آن حضرت به ايشان عرض كرد : به خدا سوگند تو بهترين انسانها هستى ، امام ( ع ) فرمود : ( سوگند مخور اى مرد ! بهتر از من كسى است كه خدا ترس‌تر بوده و خدا را فرمانبردار باشد ، انّ اكرمكم عند اللَّه اتقيكم ) . آن حضرت به مهمان احترام فراوانى مىنهاد ، بطورى كه نقل شده شبى مهمان آن