سپس فرمود : به خدا سوگند ما بقيّت اللَّه در روى زمين هستيم ، آنگاه خداوند بادى سياه را بسوى شهر فرستاد ، پير مردى از اهل شهر با ترس فرياد زد ، اى مردم به خدا قسم اين مرد اكنون در همان محلى ايستاده كه شعيب پيامبر ( ع ) ايستاده بود ، پس بدانيد اگر دروازهء شهر را به روى او نگشائيد از سوى خدا همان عذاب قوم شعيب بر شما نازل خواهد شد . مردم ترسيده و دروازه را گشودند ، ولى پيكى به جانب هشام فرستاده و ماجرا را به او خبر دادند ، بعد از اين ماجرا بود كه هشام در كشتن پدرم مصمّم شد [ 1 ] . شهادت امام عليه السلام : امام محمد باقر ( ع ) پس از حدود 20 سال رهبرى و هدايت خردمندانه ، در حالى كه 57 سال از عمر مباركش مىگذشت در روز اوّل رجب سال 114 هجرى در اثر زهرى كه توسط هشام بر آن حضرت وارد شده بود با قلبى آكنده از رضايت و خشنودى ، دعوت حقّ را لبيك گفت و ديده از جهان فانى فرو بست . چون آن حضرت در گذشت ، مدينه يكپارچه غرق در شيون و عزا شد ، بعد از مراسم تكفين و تشييع پيكر پاك آن حضرت در قبرستان بقيع در كنار پدر بزرگوار ( امام سجاد ( ع ) و عموى پدر ( امام حسن مجتبى ( ع ) ) به خاك سپرده شد ، درود خدا بر او در روزى كه متولّد شده و روزى كه مسموم به شهادت رسيد و روزى كه زنده بر انگيخته خواهد شد . گوشه‌اى از سخنان گرانقدر امام عليه السلام : تمامى كتب حديث آكنده از روايات درر بار آن حضرت است ، ولى ما در اينجا تنها به چند نمونه اكتفا مىكنيم : - دروغ از فساد ايمان است . - مؤمن هرگز ترسو ، حريص و بخيل نمىشود . - خداوند شخص بردبار و با حيا را دوست دارد . - دانشمند با تقوى و ثمر بخش از هفتاد هزار عابد نادان باارزشتر است .

--> [ 1 ] بحار الانوار و دلايل الامامه محمد بن جرير طبرى .