( بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ) * به عنوان مقدمهء بحث بايد دانست كه محور آيات قرآن و روح توحيد و راه رسيدن به خشنودى خداوند و بهشت ، همانا ولايت الهى است ، ولايت آزمونى بزرگ براى انسانها و شرط قبولى اعمال آنهاست ، زيرا روح بايد براى اطاعت از پروردگار رام شود تا از طريق بندگى خدا از آلودگيهاى كبر ، شرك و شك پاك و مطهّر گردد ، و اين هدف با ولايت تحقّق مىيابد ، انسان بوسيلهء ولايت مىتواند ريشه‌هاى تكبّر و ادّعاى الوهيّت را در درون خود بخشكاند و با آن به جنگ طمع و شهوات دنيوى برود ، زيرا فروتنى و اطاعت بشر از اولياء خدا كه در ظاهر بشرى همانند و همنوع ما هستند و هيچ نيروى ظاهرى يا ثروت دنيوى ندارند ، تنها و تنها در مسير اطاعت از فرمان خداوند انجام مىشود ، چون خداوند آنها را مبعوث فرموده و ما را به اطاعت از ايشان فرمان داده است ، ليكن اين مسأله شديدا از سوى نفس مورد مخالفت قرار مىگيرد ، بعلاوه زورمداران و زر اندوزان با وسايل گوناگون همچون تبليغات منفى ، فشار اقتصادى ، شكنجه بدنى ، تبعيد و حتى قتل به رويارويى و ستيز با ولايت‌مداران بر مىخيزند و همين مسائل رمز برترى و فضيلت ولايت است تا آنجا كه در روايات ما آمده است ، خداوند پيروى و بندگى را فقط به شرط ولايت مىپذيرد . امام صادق ( ع ) فرمودند : ( موسى بن عمران ( ع ) به مردى بر خورد كه دستهاى خود را رو به آسمان گرفته و دعا مىكرد ، حضرت موسى ( ع ) به راه خود رفت و پس از هفت روز باز گشت ، در حالى كه آن مرد هنوز هم در حال دعا بود ، خداوند عزّ و جلّ به موسى وحى كرد : اى موسى اگر اين مرد آنقدر مرا بخواند تا زبانش باز ايستد ، هرگز دعايش را اجابت نمىكنم ، مگر آنكه از درى كه به او دستور داده‌ام ، ( يعنى باب ولايت پيامبر و اوصياء او ) بر من وارد شود . در واقع ولايت انسان محك و معيار اعمال اوست ، بعلاوه ولايت وجههء جامعه است و حساب و پاداش مترتب بر آن مىشود . در صحيفهء سجاديه از قول پيامبر اكرم ( ص ) از خداوند متعال نقل مىشود : ( به عزّت و جلالم سوگند ، محققا هر ملتى را كه در مقابل ولايت پيشواى ستمگرى كه از جانب خداوند تعيين نشده است ، سر فرود آورند ، مورد عذاب قرار خواهم داد .