درختى است كه هر كس به اذن خدا از آن تناول كند و به او علم اوّلين و آخرين الهام مىشود ، آن هم علمى بدون آموزش و هر كس كه به غير اذن خدا از آن بهره‌مند شود از مرادش محروم مىگردد و با عصيان پروردگار از ستمكاران خواهد بود ، چرا كه با ارتكاب معصيت الهى و درخواست آن درجه‌اى كه به غير اختصاص دارد فريب شيطان را خورده و نااميد خواهد شد ، همانطور كه آدم و حوّا در ارتكاب اين عمل و فريب وسوسه و غرور شيطان را خوردند و شيطان به آنها گفت : خداوند شما را از اين درخت منع نكرد مگر بدليل اينكه شما با خوردن از آن مبدّل به دو فرشته شده و داناى غيب مىگرديد و قادر مىشويد كه هر عملى را كه بخواهيد انجام دهيد و يا از قدرت جاودانگى برخوردار گشته و هرگز نخواهيد مرد و ابليس هنگامى كه سخن مىگفت در آرواره مارى پنهان شده و آدم گمان مىكرد كه مار با او سخن مىگويد و نمىدانست كه ابليس ميان آروارهء مار مخفى شده و لذا خطاب به مار گفت : اى مار اين كلام تو از وسوسه و فريب شيطان است چگونه من به چيزى كه پروردگارم از آن نهى كرده ميل كنم و خلاف حكم او عمل نمايم ؟ پس وقتى كه ابليس از فريب آدم مأيوس شد ، دوباره وارد آروارهء مارى شد و اين بار حوّا را مخاطب قرار داد به نحوى كه حوّا گمان كرد مار با او صحبت مىكند و به حوّا گفت : اى حوّا آيا مىدانى كه اين درختى كه خدا آن را بر شما حرام ساخته بود اكنون به دليل حسن عبادت و طاعت شما براى او ، آن را بر شما حلال ساخته ؟ به دليل اينكه ملائكه موكّلى را كه به حفاظت اين درخت گماشته و ساير حيوانات بهشت را از آن مىرانند ، شما را از آن دفع نمىكنند و اين امر را به تو بشارت مىدهم كه اگر تو قبل از آدم از اين درخت تناول كنى مسلّط بر آدم شده و مىتوانى بر او امر و نهى كنى ، آن وقت حوّا گفت : به زودى آن را تجربه خواهم كرد ، آنگاه به سوى درخت رفت و ملائكه خواستند او را از اطراف درخت برانند ، در اين وقت خداوند وحى فرمود كه شما مأمور به رفع و راندن حيوانات فاقد عقل و شعور از درخت هستيد ، امّا كسى كه من او را قدرتمند و داراى قوهء تميز و صاحب اختيار قرار داده‌ام و من قوهء عقل را براى او حجّت قرار داده‌ام و با عقل خود ميل خوردن از اين درخت را نموده ، اگر مرا اطاعت كند مستحقّ ثواب شده و اگر نافرمانى نموده و با امر من مخالفت كند مستحق عقاب من خواهد شد ، پس او را رها كنيد و متعرّض او نشويد و حوّا هم گمان كرد كه خداوند