حسين ( ع ) پايمردانه در كنار برادر موضعگيرى نمود و به تقويت بازوى او همّت گماشت . تا آنكه دوران زندگى امام حسن ( ع ) نيز به پايان رسيد و آن امام بزرگوار با زهرى كه به توطئه معاويه در غذاى او ريخته شد ، مسموم و شهيد گرديد ، آنگاه سكّان خلافت الهى و امامت امّت به دست امام حسين ( ع ) افتاد . امامت امام حسين ( ع ) : پيشوايى امام حسين ( ع ) در اوايل سال پنجاه هجرى محقّق شد و در آن دوران ستمگرى بنى اميّه به اوج رسيده بود و تمام همّت آنان در نابود ساختن احساسات و مقدّسات اسلامى امّت خلاصه مىشد ، در آن سال معاويه به حج رفت تا از نزديك اوضاع سياسى را در مركز حركت مخالفان خود مشاهده كند ، چون مكّه و مدينه همواره پايگاه صحابه و مهاجران صدر اسلام و اعقاب آنها محسوب مىشد ، وقتى معاويه از نزديك ناخرسندى و مخالفت انصار را مشاهده كرد ، نقشه‌اى خائنانه را طرح ريزى نمود ، او متوجّه شد كه ريشهء همه مخالفتها با او در دوستى على ( ع ) و خاندان اوست ، چون آن حضرت و فرزندانش الگوى كاملى از شخص پيامبر در ميان امّت اسلامى بودند و هر مسلمان راستينى از مقايسهء اعمال ايشان با اعمال پليد معاويه ، حقّ و باطل را از هم تميز مىداد ، بنا بر اين معاويه به واليان خود در سراسر كشور نامه نوشت و از آنها خواست شيعيان را از كارهاى ديوانى بر كنار كرده ، سهم آنها را از بيت المال قطع كنند و گواهى دوستداران على ( ع ) را در هيچ محكمه‌اى نپذيرند و حتّى به واليان خود امر كرد ، هر كس را به صرف اينكه شبههء شيعه بودن در مورد او برود ، به قتل برسانند ! در آن شرايط سخت معاويه به تعقيب شيعيان در هر گوشه و كنارى پرداخت و بسيارى از آنها را كشت يا زير شكنجه گرفت ، تا آنجا كه كافر بودن براى مردم به مراتب بهتر از آن بود كه اقرار به تشيّع نمايند ! در همان دوران يكى از سران بزرگ شيعى حجر بن عدى و يارانش ناجوانمردانه توسط ياران معاويه به شهادت رسيدند و عمرو بن حمق يكى از صحابيان ارزشمند پيامبر ( ص ) نيز به قتل رسيد و حتّى سر او را پس از كشتن بر روى نيزه علم كردند و اين اهانت قبل از او در بارهء هيچ مسلمانى انجام نپذيرفته بود ، به علاوه معاويه زياد بن