شد ؟ ! تا اينكه يك روز كه پيامبر اكرم ( ص ) به قصد اقامه نماز جماعت تكبيرة الاحرام را بر زبان جارى ساخت بدنبال او صداى كودكانه و آرام حسين ( ع ) به گوش رسيد كه در كمال خضوع و خشوع نغمهء ( اللَّه اكبر ) را سرداد ، پيامبر از شوق شنيدن صداى حسين هفت بار تكبير گفت و حسين ( ع ) نيز هفت بار ( اللَّه اكبر ) را بدنبال پيامبر تكرار كرد ! بدينسان نخستين كلمه‌اى كه بر زبان حسين ( ع ) جارى شد نغمهء ( اللَّه اكبر ) بود ، همچنان كه در لحظهء شهادت ، در اوج گرما و سوزش عطش و چكاچك شمشيرها نيز لبهاى مباركش به اين نغمه دلنواز تكبير مترنّم بود . با گذشت زمان ، حسين كوچك در سايهء جدّ بزرگوار خود رشد مىيافت و پيامبر اكرم ( ص ) به هر مناسبتى در حضور مردم مقام والاى او و برادر گرانقدر وى را گوشزد مىكرد و مىفرمود : ( حسن و حسين سرور جوانان اهل بهشت هستند ) و يا مىفرمود : ( حسن و حسين هر دو امام هستند ، چه قيام كنند و چه بنشينند ) و نيز حسين ( ع ) را در آغوش گرفته و مىفرمود : ( حسين از من است و من از حسينم ، خداوندا من حسين را دوست دارم ، تو هم او را دوست بدار ) . رحلت پيامبر اكرم ( ص ) : رحلت جانگداز پيامبر و حوادث غم انگيز پس از آن كه منجر به شهادت صديقه طاهره ( س ) گرديد ، تأثير انكار ناپذيرى بر جگر گوشه‌هاى پيامبر ( ص ) باقى گذاشت ، امّا در آن شرايط دشوار حسين ( ع ) با همهء خردى دوش به دوش پدر و برادر بزرگوارش در راه حقّ ايستاد و با روشنترين دلايل به احقاق حقّ و رسوا كردن چهره باطل پرداخت ، در دوران امامت امير مؤمنان على ( ع ) نيز حسين ( ع ) دوشادوش برادرش حسن فرماندهى سپاهيان خروشان امير المؤمنين بر عليه معاوية بن ابى سفيان را بر عهده داشت . آن حضرت با عزم و ارادهء پولادين همواره در جهت رسوا كردن چهره شوم معاويه از شمشير برّان و تدبير استوار خود بهره مىجست . وقتى دست پليد معاويه از آستين خوارج به در آمد و امير مؤمنان به شهادت رسيد و مسئوليّت خطير و حساس امامت امّت بر دوش امام حسن ( ع ) قرار گرفت ، اين بار