عليهما السلام فرمود : ( خدايا من اين دو را دوست دارم ، پس تو نيز آنها و دوستدارانشان را دوست بدار ) ، اين سخنان فقط از محبّت پدر و فرزندى نشأت نمىگرفت ، بلكه همانطور كه پيامبر اكرم ( ص ) به عمران فرمود ، اين علاقه ، محبّتى خدايى و الهى بود كه از عشق و محبّت به پروردگار نشأت مىگرفت . عنايت و توجه پيامبر همواره شامل امام حسن و امام حسين عليهما السلام بود و مردم را همواره به دوستى و تبعيّت آنان فرا مىخواند ، پس ما هرگز نمىتوانيم در مطلب ترديدى به خود راه دهيم كه خانواده و پروردگان رسول خدا از هر كس ديگر نسبت به جانشينى آن حضرت سزاوارترند . وفات پيامبر ( ص ) و ماجراهاى پس از آن : در سال يازدهم هجرى در حالى كه امام حسن ( ع ) هشت ساله بود ، رسول گرامى اسلام ( ص ) به ملكوت اعلى پيوست ، اين حادثه همانطور كه عالم اسلام را داغدار كرد ، در قلب كوچك امام حسن نيز زخمى عميق و التيام ناپذير باقى گذاشت ، و وقتى مسلمانان بعد از وفات پيامبر ( ص ) دچار انحراف شدند و خلافت را كه حقّ مسلّم على ( ع ) بود از او سلب كردند ، خشم و اندوه سراسر وجود مقدس امام حسن ( ع ) را فرا گرفت ، او در همان دوران ستمها و بىوفائيهاى مردم را نسبت به مادر بزرگوار خود مىديد و اندوه و غصّه جسم كوچك او را ذوب مىكرد ، شهادت مادر نيز ضربهء جانگدازى ديگر بود كه در عين دشوارى و شدّت ، فولاد وجود آن حضرت را در كورهء آزمايشى ديگر گداخت و آبديده نمود ، امام حسن ( ع ) كم كم از پدر صبر و گذشت در برابر جاهلان امّت را مىآموخت ، در دوران بيست و پنج ساله بعد از وفات پيامبر تا زمان خلافت امام على ( ع ) ، امام حسن ( ع ) در كنار پدر با حلم و پايمردى به امر استحكام پايه‌هاى دين و تربيت شيعيان راستين اشتغال داشت ، وقتى سرانجام در زمان عثمان آتش قهر و انقلاب مردم شعله‌ور شد و عثمان را از تخت خلافت سرنگون كردند و او را به قتل رسانيدند ، مردم تنها راه چاره را در باز گرداندن خلافت به محور اصلى آن ديدند و همگى بر خلافت امير مؤمنان ( ع ) اجتماع كردند ، امّا پس از مدّت كوتاهى همه كسانى كه به طمع رسيدن به پست و مقام در كنار امام قرار گرفته بودند با مشاهده عدل علوى تاب مقاومت نياوردند و بناى پيمان‌شكنى و نقض بيعت نهادند و با همراه كردن همسر پيامبر ، عايشه ، جنگ جمل را به راه انداختند ،