و زمانى كه آدم به زمين هبوط يافت بر انگشترى خود اين نقش را حكّ كرد ( محمّد فرستاده خدا و على امير المؤمنين است ) و كنيهء آدم ابا محمّد ( ع ) است . در كتاب ( معانى الاخبار ) با اسناد به امام صادق ( ع ) مىنويسد كه امام فرمود : هر آينه آدم ( ع ) صد سال پيرامون كعبه طواف كرد و هرگز به حوّا نظر نكرد و آنقدر در فراق بهشت گريست تا آنجا كه در اطراف گونه‌اش مانند دو نهر عظيم اشك جارى بود و در برابر درب كعبه مىايستاد در حالى كه لباس او از پوست شتر و گاو بود و مىگفت : خدايا از لغزش من درگذر و گناه مرا بيامرز و مرا به سرايى كه از آن بيرون راندى ، باز گردان و سپس خداوند عزّ و جلّ فرمود : به تحقيق از لغزش تو در گذشتم و گناهت را آمرزيدم و به زودى تو را به سرايى كه از آن بيرون راندم باز مىگردانم . مىگوييم ، در اين روايت دلالتى وجود دارد كه بهشتى كه آدم ( ع ) از آن خارج شد ، همان بهشت جاويد است كه به زودى پس از مرگ به سوى آن باز مىگردد و همچنين روايات سابق و روايات مشابه اين دلالت را مىكنند كه آدم ( ع ) كه به منزلت پنج تن نگريست و ديد كه نام ايشان بر پايه‌هاى عرش نوشته شده و عرش سقف بهشت جاويد است ، همانطور كه در روايت آمد كه جنّت فوق آسمان است و سقف آن عرش است و تأويل آن اين است كه روايت را بر اين حمل كنيم كه آن بهشت ، بهشت برزخى بوده كه ارواح همه مؤمنان در آن جاى مىگيرد و طريق جمع بين اين روايات و رواياتى كه بهشت آدم را باغى از باغهاى دنيا دانسته‌اند اين است كه آنها را بر تقيّه حمل كنيم . و در همان كتاب حديثى از امام صادق ( ع ) وجود دارد كه مىفرمايد : كلماتى كه آدم آنها را از پروردگارش فرا گرفت و بوسيلهء آنها توبه نمود نامهاى مقدس پيامبر و اهل بيت او عليهم السلام بود ، سپس مفضّل مىگويد : در اين صورت معناى ( أتمّهن ) اين است كه نامهاى آن امامان دوازده‌گانه را كه نه تاى ايشان از فرزندان حسين ( ع ) هستند ، تا حضرت قائم ( عج ) فرا گرفت . و در بعضى روايات آمده اين كلمات قول خداى تعالى است كه به آنها تعليم فرمود بگويند : ( پروردگارا ما به نفس خود ستم كرديم و . . . [ 1 ] ) .

--> [ 1 ] سوره اعراف ، آيه 23 .