آستين ابن ملجم مرادى بيرون آمد و عالمى را در سوگ عدالت علوى نشاند . شهادت امام ( ع ) : بعد از ماجراى نهروان ، وابستگان عقيدتى خوارج در كنار اشعث و منافقان ديگر در لاك دفاعى فرو رفته و با فريفته شدن به وعده‌هاى دروغين معاويه در صدد انتقام‌جويى از امام بودند . از طرف ديگر معاويه به ضرب زر و زور همه قبايل و طوائف عرب را با خود همداستان مىكرد و از ارتكاب هيچ جنايت و خيانتى خوددارى نمىورزيد . عمرو عاص فرستادهء معاويه در مصر ، با حيله و نيرنگ ، محمد بن ابى بكر فرستادهء امام را به قتل رسانيد و بعد از او مالك اشتر شمشير برّان سپاه امام را مسموم كرد ، به اين ترتيب ياران صديق و پاكباز امام يكى بعد از ديگرى شربت شهادت نوشيدند و امام در ميان خيل سپاه بىوجود كوفيان جاهل تنها ماند ، تفرقه اين سپاه نالايق قلب امام را به درد مىآورد و هر چه امام ( ع ) آنان را به پايدارى و شجاعت فرا مىخواند در قلبهاى سخت آنها تأثيرى نداشت ، تا آنجا كه امام آرزو مىكرد ، معاويه ده نفر از ياران او را بگيرد و در برابر يكى از ياران خود را به او بدهد و خطاب به كوفيان مىفرمود : به خدا قسم اگر شما پايداريى كه آنها در برابر باطل خود دارند ، در برابر حقّ خويش به كار مىبستيد ، پيروزى قرين شما بود ، اتّحاد آنها بر باطل خود بيش از اتحاد شما در هدايت و حقّ است ، پس درد و درمان شما چيست ؟ آنها مانند شمايند ، امّا اگر تا روز قيامت با ايشان جنگ شود ، از ميدان نمىگريزند ، به خدا سوگند اگر همراه من به مقابله شاميان نياييد ، بر شما نفرين مىكنم و خود به جنگ دشمن مىروم حتّى اگر فقط ده نفر با من همراهى كنند ! با استماع اين سخنان كه از قلب دردمند امام نشأت مىگرفت ، سرانجام جمعى به دعوت آن حضرت لبيك گفتند و آمادهء كارزار شدند و امام در انتظار پايان گرفتن ماه رمضان بود تا با سپاه خود به سوى شام حركت كند ، امّا معاويه هم در شام به نظاره ننشسته بود تا سپاهيان امام بسوى او بتازند ، بلكه در تدارك توطئه و نقشه بسر مىبرد . چنانچه در تاريخ ضبط شده ، سه نفر از پس مانده‌هاى متعفّن خوارج در موسم حج گرد آمدند و با هم پيمان بستند كه هر يك مسئول كشتن معاويه ، عمرو عاص و على ( ع ) شوند ، آن كس كه قرار بود عمرو را بكشد ، موفق نشد ، چون عمرو عاص در