خود مىيافت ، پس از بعثت رسول اللَّه ( ص ) نيز على ( ع ) اوّلين مردى بود كه به او ايمان آورد و تا مدّتها در خانهء رسول خدا ( ص ) فقط سه نفر رو به قبله نماز مىگزاردند ، ( پيامبر ( ص ) ، خديجه ( س ) ، على ( ع ) ) وقتى دستور دعوت اقربا و خويشان پيامبر ( ص ) صادر شد ، آن حضرت همه خويشان را در منزل خود دعوت كرده و آنها را اطعام نمود ، سپس آنها را به توحيد و نبوّت خود فرا خواند ، ليكن هيچ يك از آنها دعوت او را اجابت نكرد ، فقط على ( ع ) كه نوجوانى 13 ساله بود ، برخاست و دعوت پيامبر را اجابت كرد و فرمود : ( اى رسول خدا ، من در اين دعوت ياور تو خواهم بود ! ) رسول خدا ( ص ) نيز فرمود : ( اينك گفته‌هاى على را بشنويد و از او فرمان ببريد ) سپس فرمود : اى على منزلت تو نسبت به من مانند هارون نسبت به موسى است ، جز اينكه بعد از من پيامبرى نخواهد بود . در اين وقت حاضران با خنده و تمسخر برخاسته و به ابو طالب گفتند : محمّد تو را به پيروى از فرزندت دعوت كرد ! به اين ترتيب تا سه سال تنها پيروان پيامبر ( ص ) ، خديجه ( س ) و على ( ع ) بودند و على كوچك در برابر آن همه آزار و اذيّتى كه قريش در حقّ پيامبر ( ص ) روا مىداشتند تنها مدافع و حامى پيامبر ( ص ) بود و او كه از همان اوان نيرومند و دلير بود در چشم دشمنان قوى و پر هيبت جلوه مىكرد و دشمنان با مشاهده او از گرد پيامبر پراكنده شده و نمىتوانستند به آن حضرت آسيبى برسانند ، در دوران محاصره اقتصادى قريش در شعب ابى طالب نيز على ( ع ) پايمردانه در كنار پيامبر ايستادگى نمود و به مسلمانان روحيّهء مقاومت مىآموخت ، ليكن وقتى ابو طالب ( ع ) و خديجه ( س ) دو ياور و پشتيبان پيامبر وفات يافتند ، آزار و اذيّت قريش در بارهء مسلمانان به نهايت رسيد ، و پيامبر ( ص ) پس از اينكه زمينه هجرت را در مذاكره با قبايل اوس و خزرج مهيّا نمود ، دستور هجرت به يثرب ( مدينه ) را بر مسلمانان صادر فرمود و مسلمانان مخفيانه و شبانه دسته دسته به جانب يثرب مهاجرت مىنمودند ، قريش كه از ماجرا با خبر شدند ، تصميم گرفتند دسته جمعى شبانه به خانه پيامبر ( ص ) هجوم برند و آن حضرت را در بستر به قتل برسانند ، ليكن جبرئيل بر رسول خدا ( ص ) نازل شد و او را از جريان توطئه دشمن آگاه ساخت ، پيامبر ( ص ) هم تصميم گرفت همان شب مخفيانه به جانب يثرب